Ενώ η ΕΕ έχει κηρύξει σαν κοινό ενεργειακό στόχο –ακατανόητο βέβαια για πολλούς από εμάς– την μηδένιση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (άρα και την μηδένιση της χρήσης ορυκτών καυσίμων) για το ορατό μέλλον, δείχνει να ανησυχεί έντονα για το τυχόν μακροχρόνιο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ! Γιατί όμως; Διότι, απλούστατα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο εξακολουθούν να αποτελούν νευραλγικής ουσίας στοιχεία για την ενεργειακή της επιβίωση. Που πήγαν λοιπόν όλες αυτές οι εξαγγελίες περί υποτιθέμενης “πράσινης ανάπτυξης”; Υπήρξαν τελικά όλα αυτά κούφια λόγια, που βύθισαν πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες σε μια αντιλαϊκή ακρίβεια λόγω ανεπανάληπτα υψηλών τιμών ηλεκτρικού ρεύματος;

Η Ευρώπη έκανε δύο ουσιαστικά τραγικά σφάλματα. Το ένα ήταν η απόφασή της να απεξαρτηθεί από τα ορυκτά καύσιμα. Ποινικοποίησε έτσι την χρήση λιγνίτη και άνθρακα και απαγόρευσε την εξόρυξη, στα εδάφη της, πετρελαίου και φυσικού αερίου. Απαγορεύθηκε λοιπόν στην Ευρώπη το fracking (εξόρυξη υδραυλικά από σχιστόλιθο) κι’ έπαψαν οι προμήθειες ενέργειας από Ολλανδία και Βόρεια Θάλασσα. Μπορούσε όμως να εισάγει αέριο από το Κατάρ, το Αζερμπαϊτζάν και τις ΗΠΑ. Διότι αυτές, δεν προσέθεταν στο ευρωπαϊκό αποτύπωμα για το περιβάλλον! Μοναδικό δηλ. ύψος ευρωπαϊκής υποκρισίας. Το δεύτερο ουσιαστικό σφάλμα ήταν το πάγωμα των σχέσεων με την Ρωσία. Με προτροπή της Αμερικής αποφασίστηκε η σταδιακή ενεργειακή της απεξάρτηση από την Μόσχα. Και ουσιαστικά εξαρτοποιήθηκε από τις ΗΠΑ και το Κατάρ. Οι ΗΠΑ όμως τώρα ξαναζεσταίνουν τις σχέσεις τους με την Μόσχα. Και μετά τον πόλεμο με το Ιράν το αμερικανικό αέριο γίνεται πανάκριβο. Ενώ το Κατάρ, λόγω βομβαρδισμών και αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ, έπαψε να εξάγει! Τι γίνεται τώρα; Εμφανίζονται ερωτήματα δίχως απαντήσεις.