Υπάρχει κάτι ισχυρό που συνέχει την ποίηση της Κατερίνας Χατζοπούλου: η σωματικότητα. Τα ποιήματα εκκινούν από τις αισθήσεις και απευθύνονται στις αισθήσεις. Παράλληλα όμως αποτελούν τεκμήρια μιας στοχαστικής εμβίωσης της πραγματικότητας και των αδιεξόδων τ​​ης, αλλά και της πλήρους συνείδησης των ορίων της ίδιας της γλώσσας. Με ανεπιτήδευτη δύναμη​, αντιπαρέρχονται τα καλλιεπή σχήματα για να αποκρυσταλλώσουν ευθύβολες ανταποκρίσεις ​από έναν κόσμο που ολοένα δεν αρκεί. Στον πυρήνα, αλλά όχι απογυμνωμένα, ο έρωτας και η σεξουαλικότητα διαθλώνται μέσα από τις αρχετυπικές φιγούρες του πατέρα και της μητέρας​ — ένα διακριτό φροϋδικό υπόβαθρο​.

Η θραυσματικότητα του λόγου και η οικονομία των μέσων, η ενίοτε ασυνήθιστη συντακτική δομή και η ελλειπτικότητα, η σπονδυλωτἠ διάρθρωση ποιημάτων με κοινές συγκινησιακές αφετηρίες, οι διάσπαρτες, τέλος, ​και αναπάντεχα μετέωρες ερωτήσεις, αποτελούν γνωρίσματα ενός ήδη κατακτημένου ύφους, μέσω του οποίου η Χατζοπούλου θίγει το οριακό ζήτημα της ανθρώπινης αντοχής, που δοκιμάζεται όσο επιθυμεί κανείς περισσότερη ζωή. Η ορμή και η βία είναι επίσης παρούσες στο βιβλίο. Και κάτι το πιεστικά απέλπιδο.

* * *

Ό,τι κάποτε
αγνό ναυάγιο διασώθηκε

αρπάζεται απ’ το κύμα
τώρα

λάθος ο φάρος
χαιρετά την προσπάθεια

προς τι

μια λάμπα θυέλλης
δυο στάλες λάδι μέχρι την αυγή

μάχη να δίνουν
με τους μαύρους γλάρους