Με ρωτούν κάποιες φορές με ποιο κριτήριο επιλέγω τα έργα που μεταφράζω, δηλαδή τα περισσότερα, αν σκεφτεί κανείς ότι από τα εκατό πάνω-κάτω μεταφρασμένα μέχρι σήμερα, είναι ζήτημα αν φτάνουν σε διψήφιο αριθμό όσα μεταφράστηκαν κατ' ανάθεση κάποιου θιάσου. Η αλήθεια είναι πως η επιλογή έχει δυσκολέψει τα τελευταία χρόνια, λόγω της ποσότητας αλλά και της ποιότητας των έργων που γράφονται στον ισπανόφωνο κόσμο. Διαβάζω καθημερινά τουλάχιστον ένα νέο έργο. Όσα με ενδιαφέρουν, τα γράφω αρχικά σε μια λίστα που την έχω βαφτίσει "καραντίνα". Σε αυτήν επιστρέφω συχνά, όταν πλησιάζει ο καιρός να αρχίσω μια μετάφραση, ξαναδιαβάζω κάποια έργα, αφαιρώ μερικά για τα οποία έχω αλλάξει γνώμη μετά τη δεύτερη ανάγνωση και τελικά επιλέγω αυτό που θα μεταφράσω. Αυτή είναι κατά κανόνα η διαδικασία. Η τακτική και νοικοκυρεμένη. Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις, που το νοικοκυριό πάει περίπατο, γιατί ενσκήπτει έρως σφοδρός. Υπάρχουν έργα που με την πρώτη ανάγνωση αφήνω στη μέση ό, τι άλλο κάνω για να ξεκινήσω τη μετάφρασή τους. Έργα που μόλις τα διαβάσω νιώθω πως "δεν υπάρχει παρά μόνο ένα άλογο στον κόσμο, και είναι αυτό που κυνηγάω". Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και Το Χελιδόνι. Γράφοντας μάλιστα αυτό το σημείωμα συνειδητοποιώ ότι όσα έργα του Γκιλιέμ Κλούα έχω μεταφράσει ήταν όλα έρωτες σφοδροί. Δεν πέρασαν ποτέ από την "καραντίνα" Killer, Δέρμα στις φλόγες, Μάρμπουργκ, Smiley, Το Χελιδόνι, το καθένα για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, αλλά και για έναν κοινό: με έκαναν να δακρύζω, από τα γέλια ή από τη συγκίνηση. Το Χελιδόνι ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Είναι ένα έργο που συγκίνησε βαθιά, όχι μόνο εμένα αλλά και όλους αυτούς που το διάβασαν, πριν ακόμα να δει τα φώτα της σκηνής. Η ιστορία μιας μεγάλης απώλειας, ο θρίαμβος της αγάπης και της ζωής πάνω στο μίσος και τον θάνατο, η δίκαιη μεταχείριση των χαρακτήρων από τον συγγραφέα, η αλήθεια τους, η λυτρωτική κάθαρση που περαίνει "δι' ελέου και φόβου" τα "παθήματά" τους, ο τρόπος με τον οποίο δίνονται δραματουργικά όλα αυτά και άλλα πολλά, είναι που κάνουν Το Χελιδόνι ένα έργο που συγκινεί και θα συγκινεί, όσο η φύση των ανθρώπων παραμένει ίδια. Όσο οι άνθρωποι, είτε καθισμένοι γύρω από τη φωτιά είτε καθισμένοι στις καρέκλες του θεάτρου, περιμένουν κάποιον αφηγητή να τους παρουσιάσει με τέχνη και μαεστρία μια συναρπαστική ιστορία.