Ο Αγώνας για τη Λευτεριά 1821-1829 δεν είναι δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Η ρομαντική και απατηλή αντίληψη, η συγκεχυμένη εικόνα που έχουμε σχηματίσει με κάμποσους φουστανελοφόρους γενικώς να μάχονται με τα γιαταγάνια κατά των Τούρκων είναι ειδυλλιακή κατασκευή. Όπως κάθε τόπος έχει τη δική του ιστορία, έτσι και ο δικός μας, η Δωρίδα, έχει τη δική του μοναδική ιστορία. Ας την προστατεύσουμε από τους μύθους, τις υπερβολές και τις διαστρεβλώσεις. Ας σκύψουμε στους καταλόγους των αγωνιστών από κάθε χωριό της Δωρίδας και ας αναζητήσουμε τις ρίζες μας, να βρούμε τους προγόνους μας, να αυτοπροσδιοριστούμε, να οπλιστούμε με γνώση και να συνειδητοποιήσουμε πως η πολυπόθητη Λευτεριά κατακτιέται με σκληρούς αγώνες, με πολύ πόνο, αυτοθυσία και αυταπάρνηση. Τον δρόμο για την αυτογνωσία δείχνει για άλλη μια φορά ο Μακρυγιάννης: «Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και τη λευτεριά σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα. Κι αν εσύ τους λησμονήσεις θα τους θυμηθούν οι πέτρες Και τα χώματα όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα».