Ἐπειδὴ ἔτσι γίνεται (20+1 παραλλαγὲς σὲ ἕνα θέμα) εἶναι ὁ τίτλος τοῦ τελευταίου ποιητικοῦ βιβλίου τοῦ Σταύρου Ζαφειρίου, ποὺ κυκλοφορεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Νεφέλη.
Σὰν συνέχεια τοῦ Χρονικοῦ τοῦ πάντοτε τελευταίου θανάτου (Νεφέλη, 2024), τὰ ποιήματα τοῦ βιβλίου αὐτοῦ, χωρισμένα σὲ τέσσερις ἑνότητες, συγκροτοῦν μιὰ ἑνιαία ἀφήγηση, μὲ προτασσόμενους καὶ πάλι, σὲ κάθε ἑνότητα, στίχους ἀπὸ τὴν ἐμβληματικὴ Ἀμοργὸ τοῦ Νίκου Γκάτσου.

Πρόκειται γιὰ μιὰ περιπλάνηση, ὅπου μέσα ἀπὸ παραστάσεις τῆς φύσης νοηματοδοτοῦνται ἐσωτερικὲς μεταβάσεις βεβαιοτήτων πρὸς τὶς ἀναιρέσεις τους, ταυτίσεων πρὸς τὶς ἀντιφάσεις τους, ἐνῶ σηματοδοτοῦνται περάσματα, ἀπὸ τὴν καταγωγικὴ πρώτη ἔξωση στὴ στροφὴ γιὰ τὸ ἑπόμενο whisky bar, ἀπὸ τὰ ρόμπολα καὶ τὶς ὀξιὲς τῆς Valia Calda στοὺς θαμποὺς καθρέφτες τοῦ Cafè A Brasileira, ἀπ’ τὸ χυμένο αἷμα τοῦ Φεντερίκο, στὴ μνημειώδη Ἀνάληψη τοῦ Ἀντρέι Ρουμπλιώφ.

Ἤ, ἀλλιῶς, πρόκειται γιὰ διαδρομὲς στὸν χρόνο, στὴ μνήμη καὶ στὴν ἱστορία, ὅπου ὁ ἄνθρωπος συναντάει τὸν ἄνθρωπο, τὶς πράξεις τῆς ζωῆς καὶ τὴ θνητότητα, καὶ ὅπου διαρκῶς παραλλάσσεται τὸ ἴδιο ἐρώτημα, παραλλάσσεται ἡ ἴδια ἀπάντηση:
— Πῶς αὐτὸ ποὺ μέσα σου μοιάζει νὰ χαμηλώνει,
πῶς θὰ σηκώσει τόση ἀνθρωπότητα πάνω ἀπὸ τὰ χαλάσματα τοῦ
ἀνθρώπου;
— Ἐπειδὴ ἔτσι γίνεται…

Μὰ καὶ ἐπειδή, ἐντέλει, μπορεῖ νὰ μὴν γίνεται ἔτσι.