Με την πέμπτη ποιητική της συλλογή η Μαρία Δημάση, Καθηγήτρια Διδακτικής γλώσσας και λογοτεχνίας στον παρευξείνιο χώρο, ολοκληρώνει ό,τι είχε προοικονομήσει στην τέταρτη ομότιτλη «Τerra incognita, Πράξη Ι», επιλέγοντας τη συλλογή με το ιντερμέδιο «Πορεία προς την Πράξη ΙΙ» κι αποδεχόμενη ότι, στην τελετουργία (από)δόμησης των στίχων του βίου της με την Πράξη Ι, «είναι προφανές ότι η κατακλείδα λείπει/ και πρέπει άμεσα να προστεθεί/ για λόγους τυπικής ορθότητας».
Στην Πράξη ΙΙ, η ποιήτρια σκηνοθετεί τον εσωτερικό της μονόλογο σε έξι νέες σκηνές: «Φιλοσοφώντας για τη ζωή...» (5η) «Φιλοσοφώντας/ με τις χαρές και τις οδύνες της Γης (μου)/ […] Γενέθλιες παρούσες Γαίες/» (6η), «Μνημοσύνης εγκώμια...» (7η), «Το παρόν...» (8η), «Του μέλλοντος.../ προβληματισμοί/ διαπιστώσεις-προσδοκίες» (9η), «Της αποκάλυψης...» (10η), ολοκληρώνοντας το προσωπικό της (από)δομητικό ποιητικό αφήγημα.
«Ασκήσεων αυτογνωσίας/ συνέχεια.../», γράφει. «Αποκαλύψεις/ Αποδόμησης/ των προσδοκιών/ που καλλιεργεί/ αυτόκλητη/ η Οινάνθη/ ως όνομα νεολεξίας/ και ως χώρος ηδονών/ γευσιγνωσίας/ αλλά και αισθήσεων/ ή πιθανών/ φαλκιδευμένων παραισθήσεων.../», επιγραμματοποιώντας ποιητικά «οάσεις/ στέπες/ άγονες γραμμές/ του βίου» της στο παρόν, για να τις αφήσει πίσω της, όπως αποκαλύπτει, προκειμένου να σμιλέψει «κοραλλένια χνάρια/ […] που προς το ηλιοφώς πορεύονται…», χαιρετίζοντας, επιτέλους, την «Αlma Libre» της.