Δεκέμβριος του 1975. Μέσα στο πανηγυρικό κλίμα του εκδημοκρατισμού, το Πανεπιστήμιο Πατρών και συγκεκριμένα η Σχολή Μηχανολόγων καλεί τον Δημ. Χατζή να διδάξει Νεοελληνική Λογοτεχνία. Μετά από τόσα χρόνια πολιτικής προσφυγιάς, ο Χατζής αποδέχεται την πρόσκληση και ξεκινά να διδάσκει με το πάθος του επαναπατρισμένου αλλά και τη χαρά του δασκάλου, που θέλει να μοιραστεί τις γνώσεις του για τον Νέο Ελληνισμό. Οι εφημερίδες της εποχής κάνουν λόγο για «απροσδόκητη συρροή φοιτητικού ακροατηρίου». Τον Φεβρουάριο του 1976, ωστόσο, αρχίζουν από τον συντηρητικό Τύπο οι πρώτες δημοσιογραφικές επιθέσεις σχετικά με τη νομιμότητα του διορισμού του, το ιδεολογικό περιεχόμενο της διδασκαλίας του αλλά και την ελληνική ταυτότητά του. «Είμαι τόσο Έλληνας υπήκοος όσο είναι οι συντάκτες των εφημερίδων», απαντά ο Χατζής. «Σήμερα για μας τους φοιτητές της Πάτρας ο Χατζής αποτελεί εκείνο τον δάσκαλο που δίνει μια διαφορετική ποιότητα στη μόρφωσή μας», λένε οι φοιτητές και οι φοιτήτριες. Μέσα σε ένα εκρηκτικό ακαδημαϊκό και πολιτικό κλίμα, ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Γ. Ράλλης αποφασίζει τη διακοπή των μαθημάτων, επικαλούμενος τον Ν. 1811/1951, δηλαδή τη μη εκπλήρωση της στρατιωτικής θητείας του Χατζή. Τα μαθήματα σταματούν τον Ιούνιο 1976. Το φάντασμα του Εμφυλίου Πολέμου εμφανίζεται ξανά στη σκηνή της Μεταπολίτευσης.
Σε αυτό το βιβλίο παρουσιάζονται ανέκδοτα έως τώρα διοικητικά έγγραφα από το αρχείο του Πανεπιστημίου Πατρών, μαρτυρίες και αποκόμματα από τον Τύπο. Αναδημοσιεύεται επίσης το εναρκτήριο μάθημα του Δημ. Χατζή. Πενήντα χρόνια μετά την απόλυσή του, τα τεκμήρια της «ανολοκλήρωτης θητείας» του Δημ. Χατζή φωτίζουν, με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο, την ιστορία του Πανεπιστημίου Πατρών, τα φοιτητικά κινήματα της πόλης αλλά και τις αντιφατικές απαρχές της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας.