Τι κρύβεται πίσω από μια ιστορία που αρχίζει ως υπεκφυγή και καταλήγει σε αποκάλυψη; Τι απ’ όσα οι ήρωες εξομολογούνται είναι αλήθεια και τι ψέμα; Τελικά, ποιος είναι αυτός που στον τίτλο ομολογεί «Είμαι αυτό που είμαι»;
Είκοσι ιστορίες. Είκοσι φωνές. Είκοσι λογοτεχνικοί –ή, μήπως, υπαρκτοί;– ήρωες που επιτρέπουν στον αναγνώστη να τους δει –ή τον αφήνουν να πιστεύει ότι τους βλέπει;– «γυμνούς», τον παρακινούν –ή, μήπως, τον παραπλανούν;– να κοιτάξει τις ζωές τους μέσα από την κλειδαρότρυπα.
Στη νέα της συλλογή διηγημάτων, η Φανή Κεχαγιά συνθέτει ένα πολυφωνικό παζλ ανθρώπινων ταυτοτήτων: το επαναστατημένο αετόπουλο, ο θρύλος μιας επαρχιακής πόλης, τρεις διεκδικητικές ηρωίδες του μύθου και της ιστορίας, ένας αμετανόητος ΠΑΟΚτσής, ένα ομογενοποιημένο ζευγάρι, ένα ανθρωπόψαρο, μία γυναίκα που μασκαρεύεται σε άντρα για να βρει δουλειά, μία βιτριολίστρια που διατείνεται πως επιτελεί θεάρεστο έργο, κάποιος είναι πάντα καλά, ένας άλλος είναι στα τσακίδια, κάποιος αναμετράται με σφυροκέφαλους καρχαρίες στη θάλασσα της Άκαμπα και ο Λεονίντ Ρογκόζοφ αυτοεγχειρίζεται για σκωληκοειδίτιδα –χαρακτήρες αινιγματικοί και αναγνωρίσιμοι, που ζουν, ζούσαν, θα ζήσουν στον χώρο και στον χρόνο, ανθρώπινοι τύποι κοινοί και ακραίοι ταυτόχρονα.
Ίσως εξομολόγηση, μπορεί σκέτη κατάθεση. Μπορεί αποκάλυψη, ίσως μασκάρεμα. Πιθανόν μανιφέστο ή, απλώς, απλή αφήγηση χωρίς πρόθεση, «συγγενική με το πρωτόγονο πλάι στη φωτιά storytelling», όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Παραμύθια και αλήθειες, γι’ αυτό που είμαι είσαι είμαστε – εντέλει, παραμύθια ή αλήθειες; Η απάντηση, φυσικά, επαφίεται στον αναγνώστη.