Όλα ξεκίνησαν τη μέρα που πέθανε ο Ντέιβιντ Μπόουι και χιλιάδες μικρόκοσμοι κατέρρευσαν.

Το Αδελφικό, ένα χωριό των Σερρών, θα γίνει ο τόπος συνάντησης δύο ανθρώπων που αναζητούν απεγνωσμένα μια καινούργια αρχή: ο Γιώργος Μελισσινός, χειρουργός από τη Θεσσαλονίκη, προσπαθεί να ξεπεράσει τον θάνατο ενός ασθενή του και η Μάρω Αμπατζή, διορθώτρια σε εφημερίδα και ανύπαντρη μητέρα, αναγκάζεται να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής της όταν το διαμέρισμά της στην Αθήνα καταστρέφεται από πυρκαγιά.
Μπορεί το Αδελφικό να κρύβει τη λύση στις αγωνίες τους ή μήπως το ερημικό χωριό θα δοκιμάσει την πίστη τους στον εαυτό τους; Λίγο πριν τα σαράντα, κι ενώ ο απόηχος της δεκαετίας του ’90 και της εφηβείας τους δεν έχει σβήσει ακόμη, η Μάρω κι ο Μελισσινός θα αναγκαστούν να ενηλικιωθούν, να σταθούν στα πόδια τους, να ξεχάσουν και να θυμηθούν.

Ένα μυθιστόρημα για τον τόπο, τη μνήμη, τα όνειρα και τις ματαιώσεις μιας ολόκληρης γενιάς. Μια ελεγεία για την αδελφική αγάπη, ένας φόρος τιμής στις κρυφές συγγένειες που συνδέουν όσους υπήρξαν κοινωνοί της κουλτούρας μιας εποχής.



Μοναξιά, η νόσος της εποχής. Αν και «συνδεδεμένοι» με πολλούς τρόπους, οι άνθρωποι μοιάζουν πιο μόνοι από ποτέ, μέχρι που το κράτος ιδρύει το Υπουργείο Μοναξιάς: μια υπηρεσία με επαγγελματίες εκπαιδευμένους να ακούνε τις ιστορίες μοναχικών ανθρώπων.

Όταν όμως ο κύριος Κ. αυτοκτονεί, η φήμη του Υπουργείου κλονίζεται. Ποιος ευθύνεται για τον θάνατό του; Σίγουρα όχι η Ελπίδα, που, ενώ μοιάζει εξωφρενικά με την κόρη του, δεν είναι παρά μια έξυπνη μηχανή.

Μια γυναίκα παγιδευμένη στη μυστική της σχέση, μια επιστήμονας που δημιουργεί το τέλειο ανθρώπινο ομοίωμα κι ένας άνδρας που αγαπά την ομορφιά περισσότερο από το παιδί του. Γρανάζια όλοι του ίδιου συστήματος και απέναντί τους φροντιστές, ψηφιακοί ακροατές, ένας θάλαμος εξομολογήσεων κι ένας ολόκληρος κόσμος που καλπάζει, θυμίζοντας άλλοτε μια μακρινή δυστοπία και άλλοτε τον κόσμο που ξέρουμε καλά.