Η ποιητική συλλογή «Ρωγμές στον Βράχο» της Στέλλας Καρούτσου είναι ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες, μνήμη, υπαρξιακή αγωνία και βαθιά συναισθήματα. Μέσα από ποιήματα που κινούνται ανάμεσα στην προσωπική εξομολόγηση, την αγάπη, την απώλεια, τη μοναξιά, την ιστορία και τον τόπο, η ποιήτρια δημιουργεί έναν κόσμο έντονα βιωματικό και λυρικό. Οι στίχοι της, με πλούσια γλώσσα και δυνατές μεταφορές, αναζητούν φως μέσα στις «ρωγμές» της ζωής, εκεί όπου η ευαισθησία συναντά την αντοχή και τη μνήμη.

Ανάγκη η φυγή
Μην περπατάς υποκριτικά, τρυφερά δήθεν πλάι μου
στα περίεργα μάτια του κόσμου να καλυφθείς ζητάς.
Φύγε τώρα που μ’ αγγίζει το βλεφάρισμα του σούρουπου
που η αλήθεια και ο πόνος στήσανε πεντοζάλη.
Προκαταλήψεις δεν συμπορεύονται με περηφάνια,
η φυγή μονόδρομος ας χάνομαι στην κόκκινη λεωφόρο
μιας παγωμένης ανηφορικής σηματοδοτούμενης κυκλοφορίας
των συναισθημάτων που έγιναν ιδρωμένοι σταλαγμίτες.
Το ψιλόβροχο βοηθά μη φαίνονται τα δάκρυα
μόνα δικά μου ζεστά, συντροφεύουν, ξεδιψούν
τη δύναμή μου στης ψυχής τη στέγνα
για την εγκατάλειψη της δικής σου αχνής σκιάς.
Πάντα ο ίδιος ανύπαρκτος στα μονοπάτια του πόνου
μπροστάρης να δρέψεις χαρές ή κότινο ή φως
μην κοιτάξεις πίσω, πλήγωσες το νέκταρ των άστρων
την ωρίμανση της σελήνης του Γενάρη
σ’ ουρανού αντιφέγγισμα ματωμένη πορφύρα.