(…)

Σιωπή μαρμάρινη κρατεί, κανένας δεν σαλεύει,
μονάχα ο νιος σηκώνεται και λέει του βασιλιά του:
«Εγώ είμαι άξιος και καλός τον δράκο να νικήσω».
Κι έτσι ευθύς ξεκίνησε στη στράτα να πηγαίνει.
Κάτω στα κρύα τα νερά, στου δράκου το πηγάδι,
βρίσκει παιδί να κλαίγεται, να βαριαναστενάζει.
«Τι κλαίγεσαι κακόμοιρο και βαριαναστενάζεις;»
«Το δαχτυλίδι μού ‘πεσε στον πάτο στο πηγάδι,
παρακαλώ σε, ξένε μου, να σέβεις

να το βγάλεις».
Κι ο νιος το πονηρεύτηκε, γυρίζει και του λέει:
«’γώ ξέρω δεν είσ’ άνθρωπος, ξέρω πως είσαι δράκος».
Κι αυτό γυρνά και του απαντά με μάτια ματωμένα:
«Μαύρη η στιγμή που βρέθηκες ομπρός μου καημένε».
Κι ευθύς μεταμορφώνεται και σκίζει το κορμί του
και βγαίνει η ραχοκοκαλιά και τρία τα κεφάλια
και λέπια κροταλίζουνε και δόντια σαν μαχαίρια.
«Όλους τους νιους τους έφαγα και σε θε’ να σε φάω».
Μα ο νιος εχαμογέλασε και σφίγγει το σπαθί του
κι ευθύς χυμά πα’ στο θεριό, κι ευθύς γλιστρά από κάτω,
λαβώνει τα πνευμόνια του, λαβώνει την καρδιά του
και ρίχνει τον στα χώματα και σείστηκεν η πλάση.
Κι ευθύς ξαναγεννήθηκαν τα στέρφα τα ποτάμια.
Κι ο νιος γελώντας γύρισε κι ο βασιλιάς ‘βλογά τον
και δίνει του τρανή στρατιά, αγούρους

χίλιους δέκα
και δίνει του φαρί καλό, κατάμαυρο, αστεράτο4
και δίνει του αργυρό σπαθί, λεπίδι αγιασμένο
‘γιασμένο με βασιλικό, μες σε χρυσό θηκάρι.