Μεσολόγγι, 10 Απριλίου 1826. Τριάντα πέντε χιλιάδες στρατιώτες στοιχίζονται γύρω από μια πόλη που έχει εξαντλήσει τα τρόφιμα, τα πυρομαχικά και τον χρόνο της. Μέσα, τρεις χιλιάδες αγωνιστές – και ανάμεσά τους μία γυναίκα που αρνείται να δεχτεί ότι ζει μια τραγωδία. Το αποκαλεί επιλογή.
Το θεατρικό έργο «Έξοδος… Προς την Ελευθερία» του Κωνσταντίνου Κυριακού γράφτηκε για να τιμήσει τα 200 χρόνια από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου, ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης – όχι μουσειακά, αλλά ανθρώπινα, παρουσιάζοντας ανθρώπους φοβισμένους, ερωτευμένους, αμφιταλαντευόμενους, και τελικά αδύναμους μπροστά στο μεγαλείο που επέλεξαν.
Στο επίκεντρο του δράματος βρίσκεται η Δέσπω Δεληγιώργη, κόρη αξιωματικού και αγωνίστρια, που αναλαμβάνει τον συντονισμό της πόλης στις τελευταίες ημέρες της πολιορκίας. Δίπλα της, ο Μίχος Βλαχόπουλος, ο άνθρωπος που επιλέγει να μείνει όχι από ηρωισμό αλλά από αγάπη· ο Αναστάσιος Πολυζωίδης, δικαστής και αφηγητής, που έρχεται να καταγράψει και μένει για να μαρτυρήσει· και ο Θεόδωρος Κερασιώτης, ο Έλληνας που πέρασε στην υπηρεσία του Ιμπραήμ – ένας άνθρωπος που δεν είναι κακός, απλώς αδύναμος.
Σε ένα κλίμα όπου η ιστορική μνήμη διεκδικείται, παραποιείται ή αδειάζει από νόημα, το «Έξοδος… Προς την Ελευθερία» αντιτάσσει μια απλή, ισχυρή ερώτηση: τι επιλέγεις, όταν δεν έχεις τίποτα άλλο να χάσεις;