Ο παρών τόμος αρθρώνεται σε τέσσερις ενότητες. Η πρώτη περιλαμβάνει αναφορά σε δύο αρχετυπικές μορφές του 20ού αιώνα –στον Κ. Θ. Δημαρά και τον Γ. Π. Σαββίδη. Η δεύτερη περιλαμβάνει τέσσερα μελετήματα για τον Κ. Π. Καβάφη. Το πρώτο εστιάζει στον διάλογο του Καβάφη με τις εικαστικές τέχνες, το δεύτερο στον διάλογό του με την εβραϊκή ιστοριογραφία, το τρίτο στον αλληλογράφο Καβάφη, το τέταρτο σε ζητήματα εκδοτικής. Η τρίτη ενότητα εστιάζει στον Γιώργο Σεφέρη. Περιλαμβάνει μια μελέτη για τα ‘πικάντικα’ του Σεφέρη που γνωστοποίησε ο Γ. Π. Σαββίδης το 1989· μια μελέτη για τον μεταφραστή Σεφέρη· μια μελέτη για τον πολιτικό Σεφέρη, με εστίαση στα ημερολόγια της Βηρυτού (1953-56) σε σύγκριση προς υλικό από το Ιστορικό και Διπλωματικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών. Η τελική ενότητα διερευνά το φαινόμενο της συγγραφικής ‘συνομιλίας’ –συγκρίνοντας ελληνικές μεταφράσεις των σονέτων του Σαίξπηρ προς το συγγραφικό τους πρότυπο (1609), ή την ανταπόκριση του ελληνο-αμερικανού Harry Mark Petrakis, προς το μυθιστόρημα Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά (1946), του Νίκου Καζαντζάκη.