Οι τρεις νουβέλες του βιβλίου φέρουν κατά διαδοχική σειρά τους τίτλους «Άραχθος», «Η συνάντηση» και «Ο μετανάστης». Πρόκειται για ιστορίες βαθιά ανθρωποκεντρικές, που αναφέρονται στον έρωτα, την προδοσία και την ξενιτιά, όπως διευκρινίζει και ο ίδιος ο συγγραφέας στο εξώφυλλό του. Και πράγματι, έτσι είναι. Σε μια παλαιότερη εποχή, αρκετά μακρινή από τη δική μας, στην οποία η φτώχεια και η στέρηση αποδιώχνουν τον αυθορμητισμό και τη διεκδίκηση των ονείρων από τους ανθρώπους του μόχθου, ιδιαίτερα από τους νέους, δημιουργούν ηθικούς και αναπόφευκτους πρακτικούς φραγμούς στον δρόμο τους, επομένως και πληγές στην ψυχή τους, καταδικασμένες να μένουν μόνιμα εκεί, για πάντα ανοιχτές, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Κι ενώ ο έρωτας δίνει φως εκεί που το σκοτάδι επιμένει να δυναστεύει την όποια ανάσα χαράς και ευτυχίας, η προδοσία καθρεφτίζει για ακόμα μια φορά το σκληρό πρόσωπο της ζωής, που επιμένει να δίνει χώρο στη δυστυχία, έστω κι αν αυτή δεν είναι επιθυμητή ούτε και ευπρόσδεκτη. Αδύναμος ο άνθρωπος να αντιδράσει, να αντιμετωπίσει αυτή τη δυστυχία και να τη συντρίψει, αποδέχεται τη μοίρα του αμαχητί, κυρίως όταν πια συνειδητοποιήσει εις βάθος την ασημαντότητά του, όταν δει ξεκάθαρα τον κύκλο της ζωής να συνεχίζει την αδιάκοπη πορεία του στον χρόνο, ακάθεκτα και αδιαφορώντας για εκείνον, όταν αισθανθεί τη μεταβλητότητα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης ως κάτι το απόλυτα φυσιολογικό, όταν αντιληφθεί και τη συνεχόμενη εναλλαγή της χαράς και της λύπης του ως τη μόνη σταθερά στον κόσμο της κίνησης, που ποτέ δεν αλλάζει ρυθμό, και που, δυστυχώς για κείνον, ποτέ δεν αποφεύγεται.