Μέσα από τους δρόμους, τα σοκάκια και τα αδιέξοδα νοητικά περάσματα μιας Σεβίλλης που υποδηλώνει διαχρονικότητα, ο κεντρικός χαρακτήρας αυτού του μυθιστορήματος του γνωστού ποιητή, δοκιμιογράφου, ισπανιστή και μεταφραστή Στέλιου Καραγιάννη, κινείται μπροστά και πίσω στο χρόνο στο μυθιστόρημα Ημερολόγιο ενός Παλιάτσου.

O Παλιάτσος του Στέλιου Καραγιάνη, με τις επαναλαμβανόμενες δυστυχίες και ταπεινώ-σεις του, με τις άσκοπες εκρήξεις αυτολύπησης, τη δυσπιστία και το δισταγμό του, τη συ-γκρατημένη οργή στην οποία ο αφηγητής επιδέξια αναφέρεται χωρίς να διασχίζει τα όρια σε μια πιο ωμή όψη που θα αμαύρωνε την ιστορία, όλα τούτα είναι λάμψεις διαύγειας που λά-μπουν στο μυαλό του αναγνώστη, δείχνοντάς του έμμεσα ποιος είναι πραγματικά και πού, σε ποια στιγμή, κατά καιρούς τρομακτική, βρίσκεται στη μέση αυτής της σκοτεινής εποχής. Μιας περιόδου τις ιδιομορφίες της οποίας, για να συνεχίσουμε να ζούμε, συχνά αναγκαζόμα-στε να παραβλέπουμε και να αγνοούμε –ας θυμηθούμε: με τον ίδιο τρόπο που η εποχή αντι-μετωπίζει την τέχνη του Παλιάτσου– αλλά που παραμένουν ισχυρά, αναμφισβήτητα συστατι-κά στοιχεία της πραγματικότητάς μας. Σε αυτόν τον ρόλο, ο Παλιάτσος μπορεί να υπερβάλλει την κατάστασή μας, μερικές φορές διαστρεβλώνοντάς την για να την κάνει πιο εμφανή, όπως ένας γελοιογράφος υπερβάλλει και τονίζει χαρακτηριστικά για να κάνει αυτό ή εκείνο το χα-ρακτηριστικό πιο αισθητό, αλλά πραγματικά φέρνει στο προσκήνιο το σβησμένο παρελθόν, τα χαμένα όνειρα και τους στόχους του απλού ανθρώπου της εποχής μας.