Η εκτύλιξη του νήματος του διδάγματος του Πλατωνικού «Τίμαιου» –εναρμόνιες χαράξεις, συνάρθρωση κοσμικού και γήινου, κοσμολογία του έρωτα– αποτελεί ερέθισμα το οποίο οδηγεί στην έρευνα κεντρικών παραμέτρων που συνθέτουν την Τέχνη της Αρχιτεκτονικής· νοούμενης ως ενιαίου corpus: Urbis – Αισθητική – Οικοδομική Τέχνη· κατά το παράδειγμα των Ικτίνου και Καλλικράτη, του Ιππόδαμου, την εμπειρία της Ελληνιστικής περιόδου, όπως τη μετέφερε ο Vitruvius ή όπως εκδηλώθηκε στο απαράμιλλο έργο των Ανθέμιου και Ισίδωρου και με τη δική τους πινελιά – των πρωτοπόρων του «Primo Rinascimento».

Το βιβλίο φιλοδοξεί να αναδείξει κύριους σταθμούς, έργα και επισπεύδοντες, μιας εξαιρετικά γοητευτικής πορείας· με αφετηρία τους «τόπους» που διαμορφώθηκε και αναπτύχθηκε, βρίσκοντας πρόσφορο πνευματικό, πολιτικό και οικονομικό έδαφος· να αποτιμήσει το μέτρο επιρροής· να αξιολογήσει την πρόσληψη, το πεδίο εφαρμογής, τον βαθμό αφομοίωσης· να συνεισφέρει στη γνώση των πολεοδομικών ιστών του παρελθόντος, των μνημείων και των ιζημάτων αλλοτινών εποχών, των «Τόπων» της Ιστορίας και του Μύθου αντλώντας διδάγματα για τον σύγχρονο αστικό σχεδιασμό.

Το παρόν πόνημα εντάσσεται στον ολκό των πρωτοβουλιών που αποσκοπούν να καταστήσουν την ανάγνωση των ανάγλυφων τεκμηρίων του παρελθόντος, όπως διασώζονται στην «Υψηλή Τέχνη της Αρχιτεκτονικής», ως μέσο κατανόησης του παρόντος και ανάληψης πολιτικής διατήρησης και ανάδειξής του, οδηγώντας στον σχεδιασμό ενός αστικού μέλλοντος, που θεωρεί την «Ιδιοσυστασία του Τόπου» – το «Genius Loci» – ως πολύτιμο κομμάτι του.