Μέσα στον απέραντο και συνεχώς μεταβαλλόμενο χωρόχρονο, ενέργεια και ύλη, σωματίδια και δυναμικά πεδία, αστέρια και γαλαξίες, αλληλεπιδρούν και μετασχηματίζονται, δημιουργώντας σε εμάς την εντύπωση μιας κατανοητής και προβλέψιμης λειτουργίας του κόσμου. Αν και δεν γίνονται αντιληπτά, όλα αυτά, με τις αισθήσεις, προσεγγίζονται με τη διαίσθηση ή την ενόραση και γίνονται έμμεσα αντιληπτά είτε με τεχνητά μέσα ή με υπέρβαση της κοινής λογικής, όπως έγινε και με τη θεωρία της Σχετικότητας του Einstein.

Η Ιστορία του Κόσμου είναι αποτυπωμένη στην οργανωμένη ύλη και τα γονίδια των ζωντανών οργανισμών. Από τα στοιχειώδη σωματίδια της ύλης σχηματίστηκαν τα άτομα, τα μόρια, οι χημικές ενώσεις και τα υλικά σώματα. Σε κατάλληλες συνθήκες, που επικράτησαν κάποτε, έγινε σταδιακά η μετάβαση της ανόργανης ύλης, σε μία πολύπλοκη πολυκύτταρη οντότητα, την οργανική ζώσα ύλη. Μία μικρογραφία του Σύμπαντος. Μία μινιατούρα που μιμήθηκε και αντέγραψε, από το απέραντο κοσμικό δημιούργημα, ένα από τα πολλά του «Μοντέλα».

Όμως, το γιατί υπάρχουν και τι σκοπό εξυπηρετούν όλες αυτές οι φυσικές οντότητες, είναι το μεγάλο ζητούμενο. Το μόνο που μπορούμε, προς το παρόν, να κάνουμε είναι οι φιλοσοφικές εικασίες.
Και το μεγάλο ερώτημα είναι, πώς κατάφερε ένα σύστημα κοσμικών σωματιδίων, χωρίς νόηση και δίχως σκοπό, μέσα στον απέραντο χωρόχρονο, να δημιουργήσει συγκροτημένη ύλη με λειτουργικούς κανόνες και σκεπτόμενα όντα γεμάτα απορίες;
Άραγε, τι είναι αυτό που επιτρέπει σε κάτι τόσο μικρό και καλά προσαρμοσμένο στην επίγεια ζωή, όπως είναι ο άνθρωπος, να έρχεται σε επαφή με την ολότητα του κόσμου, την πολύπλοκη δομή του και το μαθηματικό ρυθμό με τον οποίο χορεύει αυτό το απέραντο Σύμπαν;

Στο ερωτήματα αυτά δεν έχουμε ακόμα απαντήσεις. Ίσως και να μην υπάρχουν απαντήσεις.