Καταγράφει τις αναμνήσεις του συγγραφέα Σπύρου Συνοδινού, από τη δεκαετία 1953-1963. Σύντομες ιστορίες που αρχικά ανασυγκροτούν τον χώρο της πόλης και των ανθρώπων της πριν και μετά από τον σεισμό του ’53: η σιδερένια γέφυρα του «Σηκουάνα», το Πόρτο, ο μόλος με το φέρι, τα ποστάλια με τα φουγάρα. «Παλιές» συνήθειες και συμπεριφορές έρχονται στη μνήμη. Ποια είναι, όμως, η «Νομική Ληξουρίου» και ποιοι οι πρωταγωνιστές της; Ο δάσκαλος, ο γιατρός, ο ράφτης, ο συμβολαιογράφος, ο δικηγόρος, ο μοναχός. Και κοντά σ᾽ αυτούς άλλες μορφές, μια κοινωνία που προσπαθεί να ανασυσταθεί, να βιώσει το παρόν χωρίς να αποσυνδεθεί από το παρελθόν της. Μια παράγκα, τα περιβόλια, ένας κήπος, μια επίσκεψη, οι συναντήσεις, τα καφενεία και οι ταβέρνες, οι «πατσανάτσες»· και παράλληλα το βοστυλίδι και τα άλλα πλούσια προϊόντα της Παλικής, το ζαχαροπλαστείο του Μαυροειδή, το βιβλιοπωλείο του Σολωμού, το ραφείο του Πρετεντέρη, η βενζίνη της Shell, τα Κηπούρια και η μπεζίνα για το Αργοστόλι. Αλλά και κοντά στους καθημερινούς ανθρώπους του Ληξουριού οι ανήσυχοι απόδημοι ληξουριώτες, που κυνήγησαν την τύχη τους στην Αμερική, στην Αφρική στο μακρινό Τζιμπουτί. Ο Συνοδινός προσωπογραφεί τους ληξουριώτικους χαρακτήρες με τα παρατσούκλια τους. Είναι γι᾽ αυτόν, «ρομαντικά είδωλα προσώπων, λέξεις και κουβέντες με το χαρακτηριστικό κεφαλονίτικο ιδίωμα», όπως γράφει. Η περιπαικτική διάθεση του συγγραφέα με την οποία μνημονεύει πρόσωπα και καταστάσεις, σαγηνεύει. Μένει στον αναγνώστη να τα ανακαλύψει όλα αυτά, να επαναφέρει στη μνήμη του ή να γνωρίσει και να χαρεί τις αλλοτινές πραγματικότητες, αλλά και τις υπερρεαλιστικές καταστάσεις που ενδημούσαν στην πλούσια σε βιώματα πόλη.