To παρόν βιβλίο αφορά στις επιπτώσεις του τραύματος στην συγκρότηση της ταυτότητάς των προσφυγισσών/προσφύγων και τον αντίκτυπο της αναγκαστικής μετανάστευσης στην ψυχική τους υγεία και την κατάσταση της ψυχικής τους ευημερίας σε συνδυασμό με την έκθεσή τους σε επισφαλείς συνθήκες υποδοχής και ένταξης στην Ελλάδα. Αποτελεί μια συμβολή στις μελέτες για το τραύμα και την κοινωνική ταυτότητα των προσφύγων, στη συνάρθρωση της Κοινωνικής Εργασίας και της Ανθρωπολογίας. O συγγραφέας διερευνά πώς η παρουσία έντονων τραυματικών γεγονότων και καταστάσεων επηρεάζει τη συγκρότηση της υποκειμενικότητας των προσφυγισσών και πιο συγκεκριμένα, τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιες αντιλαμβάνονται και αφηγούνται την προσωπική και οικογενειακή τους ζωή. Μέσα από επιτόπια έρευνα - συμμετοχική παρατήρηση, αναδεικνύεται η προσπάθεια των προσφυγισσών να αρθρώσουν την οδύνη τους λεκτικά ή μέσω της σιωπής. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα αφηγηματικά μονοπάτια που αναπτύσσουν για να διαχειριστούν ένα ενεργό τραύμα, ενώ ζουν σε συνθήκες επισφάλειας και προσωρινότητας, που δυσχεραίνουν τη δυνατότητα να σχεδιάσουν το άμεσο μέλλον τους. Παράλληλα, εξετάζονται οι διαδικασίες διαγενεακής μεταβίβασης της μνήμης και η σημασία της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, του διαγενεακού περιβάλλοντος. Η ύπαρξη ή η απουσία συναισθηματικών κοινοτήτων, όπου οι προσφύγισσες μοιράζονται συναισθήματά και κοινές εμπειρίες, είναι πολύ σημαντική στη διαδικασία αναδόμησης της ταυτότητάς τους και διαχείρισης τραυματικών εμπειριών, καθώς συμβάλλει στην αίσθηση του ανήκειν.