Μια ιστορική προσέγγιση στη λειτουργία της λαιμητόμου, τα χρόνια της ληστοκρατίας (1833-1913) «Μετά την επανάσταση, τους εμφυλίους και την «πολιορκημένη» ανεξαρτησία, ήρθε η «βαυαροκρατία» το 1833 και πολλοί απλοί αγωνιστές της επανάστασης βρέθηκαν με τις ελπίδες τους διαψευσμένες. Με μια δεκαετία στην πλάτη τους, σκληρών αγώνων εναντίων του οθωμανικού καθεστώτος αλλά και εμφύλιων συγκρούσεων, που συχνά είχαν ταξική βάση, το μόνο που είδαν είναι την ίδρυση ενός πιο καταπιεστικού κράτους. Οι εθνικοαπελευθερωτικοί πόθοι, ακόμα και έτσι όπως πραγματώθηκαν, ως καθεστώς ξένης κηδεμονίας, δεν συνοδεύτηκαν για τον λαό από καμιά καλυτέρευση της κοινωνικής και της οικονομικής πραγματικότητας που βίωνε».
"Αφού σας φτιάσαμεν το ρωμέικον, μας κάνατε είλωτες. Θα μας παλουκώσετε γιατί χύσαμε το αίμα μας δι' αυτή την πατρίδα και τίποτις δεν κερδίσαμε. Γιόμισαν οι χάψες το κράτους, μας πήραν την ματοκυλισμένη γη μας, την αγόρασαν από ένα γρόσι το στρέμμα και βάλαν εμάς με τ' αλέτρι να τραβώμεν και να βγάνωμεν των συγγενών μας τα κόκκαλα". ("Η κλεφτουριά ως «αρχέγονη» παράδοση", από την έκδοση) Ντούλα μ' δεν αντρώνεσαι Τα σίδερα να σπάσεις Να πάρεις δίπλα τα βουνά Δίπλα στα κορφοβούνια Και να σφυρίξεις κλέφτικα Να μάσεις παλικάρια Να πάρεις σκλάβους δικαστάς Σκλάβο εισαγγελέα Που δε δικάζουν ξάμηνο μηδέ για τρία χρόνια Μόνο δικάζουν σόβια Και για καραμανιόλα.