Η ζωή μπορεί να αντιπροσωπεύεται μόνο από το παρόν, πρέπει δηλαδή να θεωρείται με την αντίστροφη σειρά από το πώς εκτυλίσσεται. Εξ ου και η σειρά αυτής της ανθολογίας, η οποία περιλαμβάνει δώδεκα βιβλία, που κυμαίνονται από την πέτρα για ακόνισμα (2025) έως τις πράξεις του μεσονυχτίου (2005). Το παρελθόν εδώ είναι η στιγμή που άρχισα να γράφω, κουρασμένος από το ποίημα ως σύνθεση (πάνω σε ένα θέμα, με εισαγωγή, ανάπτυξη και συμπέρασμα), με έναν τρόπο που αποκαλώ «διαλογική ποίηση». Πρόκειται για έναν λυρισμό που αποκηρύσσει τον σολιψισμό και ανοίγεται στον άλλον, στο περιεχόμενο και τη μορφή του, καθιστώντας τον συν-συγγραφέα του κειμένου. Είναι ένας λυρισμός με αυτογνωσία, που παρουσιάζεται όχι ως πραγματικότητα αλλά ως αναπαράσταση της πραγματικότητας, και όπου το σημαινόμενο δεν αποκρύπτει το σημαίνον. Πιστεύω ότι η πολυπλοκότητα, η ατέλεια, η ασάφεια της διαλογικής ποίησης ταιριάζουν στην εποχή μας. Ας ελπίσουμε ότι αυτά τα κείμενα θα τιμήσουν εκείνη την ποίηση που διαλέγεται με τον άλλον για να εκφράσει τον καυτό και στην οποία ο στίχος, αυτή η αρχαία σύνθεση εικόνας και ρυθμού, στέκεται κατηγορηματικά και ριζικά αντίθετη στις αντιξοότητες.