Προσωπικά πιστεύω βαθιά, πως οι γονείς πρέπει ν’ αφηγούνται στα παιδιά τους μόνο εκείνα τα παραμύθια που θα ‘θελαν και οι ίδιοι στην ηλικία τους ν’ ακούσουν, και οι καλλιτέχνες πρέπει να παίζουν εκείνα τα παιδικά έργα, που οι ίδιοι θα επιθυμούσαν να δούνε πάνω στη σκηνή. Τότε μόνο στο θέατρο δεν θα υπήρχαν κακόγουστες θεατρικές παραστάσεις. Τα παιδιά μισούν την κακογουστιά. Στην αρχή, βέβαια, δεν την ξεχωρίζουν. Μεγαλώνοντας, όμως, την καταλαβαίνουν και την μισούν, αλλά την ανέχονται… Τι να κάνουν. Οι μεγάλοι είναι δυνατοί… Έτσι γεννιέται η ειρωνεία. Σας έτυχε άραγε να δείτε το συγκαταβατικό ειρωνικό χαμόγελο ενός παιδιού;… Τίποτα πιο θλιβερό δεν υπάρχει. Τα παιδιά καταλαβαίνουν θαυμάσια πότε παίζουνε τίμια και πότε τα κοροϊδεύουν. Εγώ είμαι υπέρ του τίμιου παιξίματος – του τίμιου και του σοβαρού!

Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι – Πρόσωπα του έργου
Χιονάτη
Νάνοι:
Πρώτος
Δεύτερος
Τρίτος
Τέταρτος
Πέμπτος
Έκτος
Έβδομος
Πρίγκιπας
Βασίλισσα
Αυλάρχης
Κυνηγός
Κάκτος
Μαργαρίτα
Νεαρός φρουρός
Γερο-φρουρός

Το μυστικό των αοράτων – Πρόσωπα του έργου
Παππούς
Μαγοτρόνιος
Χρωματούλα
Αρρώστια
Χελιδόνι