«Χειμώνας
Πάντα γνωρίζει
Επιλέγει τη σιωπή
Την εσωτερική κραυγή
Καλύπτει στα λευκά και κρύβει τις ατέλειες
Λείες επιφάνειες
Αμόλυντες
Αποστειρωμένες
Παγερές
Σαν τον θάνατο που φυλάει τσίλιες καθώς οι δείκτες
κονταροχτυπιούνται σε έναν αγώνα που σίγουρα δεν
μπορείς να κερδίσεις
Καμουφλάζ… μέχρι την Άνοιξη
Δεν γίνεται να κρύβεσαι για πάντα
Κάποια στιγμή, θα με βρω»

Μετά τον καιρό των κοινωνικών αποστάσεων σε καφέ, μετρό, λεωφορεία, ουρές αναμονής, ο τίτλος της ποιητικής αυτής συλλογής θα μπορούσε να αναγράφεται σαν λέξη «επανοικειοποίησης» όλων, όσα χάσαμε ή αλλοιώθηκαν, σε τοίχους της πόλης, δίπλα στα βασανίζομαι, οι άλλοι είσαι εσύ κλπ: εγγύτητα.
Η συλλογή αυτή δεν είναι απλώς μια σειρά ποιημάτων. Αποτελώντας την πιο «σφιχτοδεμένη» ποιητική συλλογή του Γιώργου Καββαδία, εφτά χρόνια μετά το «1158», μέσα στα ποιήματα της «Εγγύτητας» ανιχνεύονται η εσωτερική πάλη και ταυτότητα, οι σχέσεις κι η ανθρώπινη επαφή, η σωματικότητα και η αισθητηριακή εμπειρία, ο χρόνος, η μνήμη κι η ιστορία, η σιωπή κι η απομόνωση, ο κοινωνικός σχολιασμός
κι οι μηχανισμοί εξουσίας.
(Σταμάτης Παρασκευάς, Ψυχοθεραπευτής, από τον πρόλογο του βιβλίου)