«Με τα δάση ολοκληρώνεται για μένα ένας τρόπος να αφηγούμαι και να ξεδιπλώνω μια ιστορία. Τελειώνει επίσης αυτή η πεποίθηση της αναγκαιότητας της προέλευσης και της κληρονομιάς, ωσάν, πιο σημαντικό ακόμα κι απ' το παρελθόν, να ήταν τα σκοτάδια που έπρεπε να διασχίσει κανείς, ακόμα και με τον κίνδυνο να αφήσει εκεί το σαρκίο του ή τα λογικά του για να αποπειραθεί να φωτίσει τη βία της παρουσίας μας. Τα "Δάση", κατ' αυτή την έννοια, κλείνουν οριστικά «κάτι» που δεν έχει όνομα, ούτε τίτλο ούτε τίποτα [...] «κάτι» που δεν έχει ταυτότητα, αλλά που στρέφεται γύρω από το θέμα της υπόσχεσης: υπόσχεση που κρατήθηκε, υπόσχεση που δεν κρατήθηκε. Υπόσχεση αρθρωμένη, υπόσχεση ματαιωμένη, προδομένη, κρατημένη και μετά ξεχασμένη, εγκαταλελειμμένη, διαψευσμένη, απαρνημένη, υπόσχεση που τη λοιδόρησαν κι έπειτα την έκλαψαν. Η υπόσχεση και η αναγκαιότητά της.» Ένα οστό επιπλέει μέσα στον εγκέφαλο της Εμέ. Είναι το κομμάτι του παζλ που λείπει και θα ενώσει τις ζωές έξι γενεών γυναικών, ενώ ο χρόνος γίνεται ρευστός ψιθυρίζοντας επιτακτικά ονόματα και ιστορίες που διαπλέκονται μεταξύ τους. Μια κατάρα έχει πέσει στην οικογένεια ξεκινώντας από την ίδρυση των εργοστασίων Κέλερ -που θα κατασκευάσουν τα τρένα της δυστυχίας το 1940- και μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, σαν αρρώστια. Από το 1873 μέχρι το 2006, διασχίζοντας έναν αιώνα Ιστορίας, έξι γυναίκες παραδίδουν η μία στην άλλη τη σκυτάλη. Η Λου, η κόρη της Εμέ, θα μπει μέσα σε αυτόν τον λαβύρινθο και θα φέρει στο φως τις υποσχέσεις που κρατήθηκαν. O Wajdi Mouawad είναι Λιβανοκαναδός συγγραφέας, σκηνοθέτης και διευθυντής της Εθνικής Σκηνής La Colline στο Παρίσι. Tα "Δάση" αποτελούν το τρίτο μέρος της τετραλογίας "Το αίμα των υποσχέσεων", που καταπιάνεται με βασικές θεματικές του συγγραφέα όπως ο πόλεμος, ο διχασμός, ο ξεριζωμός, η προδοσία και η κληρονομιά ως σκιά και λύτρωση. Το θέατρο του Mouawad εμπνέεται βαθιά από τους αρχαίους ελληνικούς μύθους και την τραγωδία.