Το 1900, ο Γ. Ε. Μπ. Ντι Μπόις έκανε μια δυσοίωνη πρόβλεψη: «Το πρόβλημα του εικοστού αιώνα είναι το πρόβλημα της γραμμής του χρώματος· το ερώτημα είναι σε τι βαθμό οι φυλετικές διαφορές [...] θα γίνουν από εδώ και στο εξής η βάση ώστε περισσότερο από το μισό του κόσμου να στερηθεί στον μέγιστο βαθμό τις ευκαιρίες και τα προνόμια του σύγχρονου πολιτισμού». Μισό αιώνα αργότερα, ο Αιμέ Σεζαίρ καταγγέλλει ότι η Ευρώπη είναι ανεπίδεκτη υπεράσπισης. Πίσω από τα προσωπεία των δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και του πολιτισμού, αποκαλύπτει τη βία της αποικιοκρατίας, η οποία καταδικάζει τους λαούς από την άλλη μεριά της γραμμής του χρώματος σε μια συνθήκη πραγμοποίησης, εκμετάλλευσης και καταστροφής των τρόπων ζωής τους. Η αποικιοκρατία όμως έχει ένα τίμημα: απανθρωποποιεί τόσο τα θύματα όσο και τους θύτες της. Ο Σεζαίρ διακηρύσσει την επανεφεύρεση της μαύρης ταυτότητας, την αξία της μαύρης κουλτούρας και της αλληλεγγύης όλων των καταπιεσμένων. "Ο Λόγος περί αποικιοκρατίας" αποτελεί το ιδρυτικό κείμενο της μεταποικιακής σκέψης και μια επίκαιρη υπενθύμιση για τη μακρά διάρκεια των αποικιακών σχέσεων εξουσίας. Η έκδοση συνοδεύεται από τον "Λόγο περί Νεγροσύνης", που εκφωνήθηκε το 1987 στο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Φλόριντα στο Μαιάμι.