Χριστούγεννα στη Νεοχωρούδα
Θυμάμαι κάποια Χριστούγεννα της δεκαετίας του ’20, στο μικρό χωριό μου. Δύσκολοι καιροί! Σκληρή δουλειά, ανέχεια, αμάθεια αλλά και αγάπη, πηγαία χαρά, προάσπιση των εθίμων, της οικογενειακής ατμόσφαιρας, της σύμπνοιας.
Μέσα στο περιβάλλον του χωριού μας, τότε που ακόμη ήμασταν με τις γκαζόλαμπες, χωρίς τηλέφωνο και με δρόμους μέσα στη λασπούρα και το κουρνιαχτό, η κοινωνική ζωή είχε τους δικούς της παραδοσιακούς ρυθμούς. Οι κάτοικοι είχαν αξίες και οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν ειλικρινείς και εγκάρδιες.
Μεγάλη γιορτή και χαρούμενη τα Χριστούγεννα αλλά και ιδιαίτερη για δυο οικογένειες που ετοιμάζονταν να «λογοδώσουν» τα παιδιά τους, τον Στέργιο και τη Βάσα.

Θεάματα και θαύματα στη Νεοχωρούδα
Νεοχωρούδα, ένα χωριό στη δυτική Θεσσαλονίκη. Ιούλιος του 1950, στην αυλή του σπιτιού του κυρ Αντώνη, όπου μια χήρα με τα παιδιά της νοικιάζουν ένα δωμάτιο, εκτυλίσσονται ενδιαφέροντα γεγονότα. Η ζωή στο χωριό αυτό το καλοκαίρι δεν μοιάζει με καμία άλλη.
Σκηνές από την καθημερινότητα της υπαίθρου, τα ήθη και τα έθιμα, τις αγροτικές ασχολίες, τις χαρές και τις λύπες των κατοίκων ζωντανεύουν μέσα από ιδιαίτερους χαρακτήρες και ντοπιολαλιές, σε ένα έργο που ανήκει στο είδος του λαϊκού παραδοσιακού θεάτρου.