Η παρούσα έρευνα εστιάζει µε περισσή ευαισθησία, στο ιδιαιτέρως περίπλοκο θέµα της περιγεννητικής απώλειας, επιχειρώντας τη διερεύνηση και την καταγραφή των γυναικείων βιωµάτων που σχετίζονται µε αυτό, τις σκέψεις και τα συναισθήµατα κατά τη δεδοµένη χρονική στιγµή, τον βαθµό και την ποιότητα της στήριξης που υπήρξε από το περιβάλλον των εµπλεκοµένων και την επίδραση του ψυχοσυναισθηµατικού και κοινωνικού αποτυπώµατος διαχρονικά. Μέσα από αυτήν επιδιώκεται η ανάδειξη αναγνωρίσεως, σε κοινωνικό και συναισθηµατικό υπόβαθρο, της ύπαρξης του αγέννητου παιδιού, η απώλειά του και εποµένως, το δικαίωµα των µητέρων να πενθήσουν γι’ αυτό και να υποστηριχθούν από θεραπευτικό πλαίσιο που θα παρέχει την κατάλληλη φροντίδα.
Στην έρευνα συµµετείχαν συνολικά εννέα γυναίκες ηλικίας από 42 έως 73 έτη. Η µέθοδος έρευνας που επιλέχθηκε να χρησιµοποιηθεί ήταν η ποιοτική έρευνα και αξιοποιήθηκε οδηγός ηµιδοµηµένης συνέντευξης για τη συλλογή δεδοµένων µε έντεκα κατάλληλα διατυπωµένες ερωτήσεις που κάλυπταν τον σκοπό του ερευνητικού έργου ως εξής: 1. Η Εγκυµοσύνη σας υπήρξε Προγραµµατισµένη ή Τυχαία; 2. Ποιες ήταν οι σωµατικές και συναισθηµατικές εκδηλώσεις κατά την περίοδο της εγκυµοσύνης σας; 3. Πώς θα χαρακτηρίζατε την ποιότητα της σχέσης σας µε τον σύντροφο/σύζυγό σας, πριν και κατά τη διάρκεια της εγκυµοσύνης; 4. Πώς σας γνωστοποιήθηκε η απώλεια από τον θεράποντα ιατρό; 5. Πώς βιώσατε την εµπειρία της απώλειας σε ψυχοσυναισθηµατικό επίπεδο; 6. Πώς βιώσατε την εµπειρία της απώλειας σε κοινωνικό επίπεδο; 7. Ποια ήταν η υποστήριξη που δεχθήκατε από το οικογενειακό, φιλικό και εργασιακό σας περιβάλλον; 8. Απευθυνθήκατε σε Επαγγελµατία Ψυχικής Υγείας; Εάν ναι, πώς αξιολογείτε τη συµβολή του στην ψυχολογική σας κατάσταση; 9. Εφόσον είχατε ήδη άλλα παιδιά πώς λειτούργησε η γνωστοποίηση σε αυτά της απώλειας και τι είδους αντιδράσεις αντιµετωπίσατε; 10. Θα επιθυµούσατε µια νέα εγκυµοσύνη; ΝΑΙ/ΟΧΙ, για ποιους λόγους; 11. Με την πάροδο του χρόνου πώς θα χαρακτηρίζατε το ψυχικό αποτύπωµα της απώλειας;
Η αναγκαιότητα για τη δηµιουργία νέων πρωτοκόλλων στη νοσοκοµειακή/µαιευτική πλαισίωση αναφορικά µε την περιγεννητική απώλεια και η σηµασία ύπαρξης ενός υποστηρικτικού σχήµατος που θα απευθύνεται στις γυναίκες οι οποίες έχουν βιώσει περιγεννητικό πένθος κατά το στάδιο επούλωσης και φροντίδας, συνιστούν αδήριτη ανάγκη, ώστε οι τελευταίες να µπορέσουν να νοηµατοδοτήσουν την απώλειά τους και να τη διαχειριστούν, λαµβάνοντας υποστήριξη σε µακροπρόθεσµη βάση. Ως προς τους Επαγγελµατίες Υγείας, προσεγγίζεται η ανακύπτουσα σπουδαιότητα παρακολούθησης εκπαιδευτικών προγραµµάτων για τη διαµόρφωση δεξιοτήτων συµβουλευτικής επ’ ωφελεία όλων όσοι πενθούν. Τέλος, προκύπτει αβίαστα το συµπέρασµα πως απαιτείται η ύπαρξη ειδικής µέριµνας που θα διαµορφώνει το κατάλληλο νοµικό πλαίσιο ώστε να παρέχεται στις εργαζόµενες άδεια περιγεννητικής απώλειας.
Εν κατακλείδι, η παρούσα έρευνα επιδιώκει µε τον τρόπο αυτό να συµβάλλει αφενός στην ανάδειξη των επιπτώσεων της δυσµενούς αυτής συνθήκης στις σκέψεις και στα συναισθήµατα που αποτελούν απότοκα των βιωµάτων των γυναικών, αφετέρου να µελετήσει παράγοντες που µπορούν να οδηγήσουν σε αποτελεσµατικότερη διαχείριση του προβλήµατος µε απώτερο σκοπό την προαγωγή της ψυχο-συναισθηµατικής, κοινωνικής ευηµερίας των συγκεκριµένων ατόµων.