Εδώ θα είμαι

Ένα λεωφορείο εισέρχεται σε μια καταπράσινη κοιλάδα. Εντός του, ατμόσφαιρα ιδιαιτέρως χαρούμενη, γέλια, φωνές, πειράγματα, τραγούδια που αγαπά η νεολαία. Η Έλσα έχει δίπλα της τον Παύλο και μιλάει στο κινητό της (τελευταία συνομιλία) με τον Αδερφό της. Έρχεται από πάνω της και φωνάζει μες στο τηλέφωνό της ο Γιάννης. Η Έλσα και ο Παύλος δυσανασχετούν, σηκώνονται από πίσω δεξιά και πηγαίνουν και κάθονται μπροστά αριστερά. Η Έλσα φοράει την κίτρινη φούστα της και ο Παύλος το λουλακί μπλουζάκι.



Όλα τα Παιδιά αρχίζουν να τραγουδούν:



Φέτος το καλοκαίρι στα δεκάξι μου

θα τη σηκώσω τη μεγάλη πέτρα.

Θ’ απλώσω τα μαλλιά μου πάνω απ’ τα κυπαρίσσια.

Θα ταξιδέψω. Πάνω απ’ τον ήλιο, τη βροχή, τον άνεμο.

Με χαραγμένα χέρια και γόνατα.



Θα τη σηκώσω τη μεγάλη πέτρα.

Θα σπάσω την απέραντη σιωπή.



Ψιθυριστά στους φίλους μου

σαν την ανάσα του κυπαρισσιού

χρόνια θ’ απλώσω στα φτερά τους.

Επιθυμίες και όνειρα

που κόλλησαν πάνω στο χώμα

σαν το φιλί το πρώτο θα χαρίσω.

Θα είμαι εδώ.

Όταν κανείς δε θα μιλάει

θα σας μιλάω εγώ.

Θα τη σηκώσω τη μεγάλη πέτρα.

Εδώ θα είμαι.



Καθ’ όλη τη διάρκεια του τραγουδιού η Μαθήτρια Ζωή

έχει σηκωθεί όρθια και παίζει με την πολύχρωμη μπά

λα της στον διάδρομο τού λεωφορείου: τη χτυπάει με

τα χέρια της κάτω – η μπάλα φεύγει από τα χέρια της –

την κυνηγάει – σκύβει βαθιά και την πιάνει – τη χτυπά

ει με τα χέρια της κάτω – η μπάλα φεύγει και πάλι από

τα χέρια της – σκύβει βαθιά και την πιάνει – ...: