Η ζωή είναι μια συναρπαστική περιπέτεια. Στην αρχή της μας ενδιαφέρουν οι κορυφές. Στην πορεία καταλαβαίνουμε ότι η μεγαλύτερη κορυφή είναι ένα ίσωμα· η γαλήνη της ψυχής μας. Εκεί καταλήγουν όλα. […]

[…] Τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής μας αδυνατούν να κρυφτούν πίσω από μικρές οθόνες. Επανέρχονται αμείλικτα όσο εμείς στρέφουμε το βλέμμα έξω από το εγώ μας για να βρούμε τους άλλους που φταίνε για την κατάστασή μας. Ο μεγάλος αντίπαλος είναι, ταυτόχρονα, και ο πιστότερος σύμμαχός μας: ο εαυτός μας. Όσο το εγώ διογκώνεται, τόσο η απουσία ελέγχου πάνω σε όσα μπορούν να το απειλήσουν θα μας διαλύει. Στην πραγματικότητα, η πορεία προς την πληρότητα είναι ένας αγώνας να καταλάβουμε ποιοι είμαστε πέρα από τα στενά πλαίσια που θέτει τόσο μονοδιάστατα το εγώ και να κάνουμε ειρήνη με τον κόσμο γύρω μας. Κανένας δεν μας απειλεί, κανένας δεν θέλει το κακό μας, κανένας δεν ασχολείται όσο πιστεύουμε μαζί μας - για τον απλούστατο λόγο ότι όλοι έχουν τις δικές τους άγκυρες που τους καθηλώνουν στο λιμάνι της εγωπάθειας.

Η απελευθέρωση αρχίζει να αχνοφαίνεται όταν ταπεινωθούμε αρκετά από την ίδια τη ζωή· όταν αρχίζει να ξεθωριάζει η νιότη, όταν το σώμα αρχίζει να ψιθυρίζει την εύθραυστη φύση του, όταν αρχίζουμε να χάνουμε την πίστη σε όσα θεωρούσαμε δεδομένα. Κάθε αποκαθήλωση γεννά μέσα μας τον σπόρο της ανάστασης. […]