Με φόντο τη Μικρασιατική Καταστροφή και την Κρήτη της δεκαετίας του ’20, το Sultani υφαίνει μια ιστορία μνήμης, απώλειας και αναγέννησης∙ μια ανθρώπινη αφήγηση για το πώς οι πληγές του ξεριζωμού μπορούν να γίνουν ρίζες νέας ζωής. Μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία προσφυγιάς και ελπίδας. Ένα μυθιστόρημα για όσα χάθηκαν, όσα σώθηκαν και όσα μπορούν ακόμη να ανθίσουν μέσα από τις στάχτες.

Αλάτσατα, καλοκαίρι του 1922.

Η φωτιά που τυλίγει τη Μικρασία δεν καίει μόνο σπίτια∙ ξεριζώνει ζωές, ραγίζει οικογένειες, σκορπά ανθρώπους στο άγνωστο. Μέσα σ’ αυτή τη δίνη, η μικρή Ελένη αρπάζει το χέρι της μητέρας της και αφήνει πίσω πατρίδα, μνήμες, και δύο αδέλφια που χάνονται στο χάος. Στην Κρήτη όπου θα καταφύγουν, η γη μυρίζει πάλι σταφίδα, χώμα και άνεμο – μα τίποτα δεν είναι ίδιο. Πρόσφυγες ανάμεσα σε ντόπιους, προσπαθούν να ριζώσουν ξανά, να ξαναστήσουν ζωή πάνω στην εύθραυστη γέφυρα που ενώνει όσα χάθηκαν με όσα έρχονται. Κι ανάμεσα στους αμπελώνες, η Ελένη θ’ ανακαλύψει ότι ακόμη και μετά την Καταστροφή η καρδιά μπορεί να ανθίσει – αρκεί να βρει το βλέμμα που της υπόσχεται συνέχειες.