Τα νησιά δεν κινούνται. Έχουν μάθει να μην ενοχλούνται, να μην τσαντίζονται, να αντιμετωπίζουν με στωική απάθεια τις τρικυμίες.
Μερικά χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού, το Ομπλίκ ήταν για χρόνια αφημένο στη μοναξιά του. Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση στρέφει τα μάτια της πάνω του, τα πράγματα αλλάζουν δραματικά. Ψάλτες, τροβαδούροι, ροκάδες και χίπηδες συρρέουν στο νησί που πλέον κολυμπάει στο χρήμα.
Αυταρχικές αρχισυντάκτριες, εκδικητικοί οικολόγοι, αδίστακτοι παρτιζάνοι και αποσχισθέντες κληρικοί θα δημιουργήσουν ένα εκρηκτικό σκηνικό.
Το Ομπλίκ κρύβει μυστικά, για τα οποία κανείς δεν είναι προετοιμασμένος.
Χιούμορ, αγωνία, πάθη, δράση και φύκια πλέκονται στις σελίδες ενός μοναδικού βιβλίου.

«Το εστιατόριο που διάλεξε η Σαμπίν ήταν το «Φρομάζ Α Τρουά». Για ορεκτικό πήραν σαλάμι Προσβεβλημένου Βούβαλου, σε ισοσκελή τρίγωνα που αιωρούνταν ανάμεσα σε δυο μαγνήτες, και Αυγό Ορτυκιού σε Αναμονή, που σ’ το έφερναν ωμό, σε άφηναν να το κοιτάς για δέκα λεπτά και το έπαιρναν πίσω. Ο Ρομπέρ είδε έναν νεαρό να κλαίει γοερά μπροστά σε ένα άδειο πιάτο. Η Σαμπίν του έπιασε το χέρι. «Τον καημένο. Έχει πάρει Σούπα Εμοσιονάλ. Κοιτάς το πιάτο και σκέφτεσαι τη γιαγιά σου. Σ’ το παίρνουν όταν αρχίσεις να κλαις, δεν είναι δα τίποτα βάρβαροι. Μπορούμε να το πάρουμε, αν θέλεις».Ο Ρομπέρ σκέφτηκε το απίστευτο ξύλο που είχε φάει όταν είχε κάνει τη μασέλα της γιαγιάς του σφεντόνα, και αρνήθηκε.»