Η Ελληνική Αρχαιότητα επηρέασε σημαντικά και τροφοδότησε με πολύτιμες πηγές σε μέγιστο βαθμό –κυρίως– Έλληνες και Γάλλους λογοτέχνες και εικαστικούς του 19ου αιώνα, όπου κυριαρχούσε το πνευματικό κίνημα του Ρομαντισμού. Βασική δεξαμενή υπήρξε η πλούσια ελληνική μυθολογία. Κατά την περίοδο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού καλλιεργήθηκε μία σχέση συνεργασίας και αλληλεπίδρασης με τους αντίστοιχους εκπροσώπους του Διαφωτισμού της Γαλλίας και γενικότερα, με την γαλλική intelligentsia. Σύμφωνα με τον Αργεντινό συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους». Είναι la “poésie du coloris, de la couleur, poésie sonore; quelle poésie dans ce paysage!” (Delacroix, Journal, 1863). Η επιλογή κατάλληλων λέξεων, ενίοτε και νεολογισμών του δημιουργού, δημιουργεί ποικίλες εικόνες στον αναγνώστη, ικανές να προκαλέσουν βαθειά συγκίνηση ή και να τον προβληματίσουν, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την ποίηση σε διαυγή καθρέφτη των κοινωνικοπολιτικών δρώμενων της κοινωνίας της εποχής. Η Φύση πρωταγωνιστεί εκεί, σε σύμπλευση ή αντίθεση με τις θετικές ή αρνητικές διαθέσεις του αήττητου Χρόνου, επηρεάζοντας καθοριστικά τη μοίρα των πρωταγωνιστών. Η δημιουργία (λογοτεχνική και εικαστική) είναι το σύνθετο, μαγικό αποτέλεσμα της προσωπικότητας και ιδεολογίας του δημιουργού, των προσωπικών βιωμάτων και εμπειριών του, της εποχής στην οποία δραστηριοποιείται, αλλά και μιας ανεξιχνίαστης έμπνευσης που εμφανίζεται ξαφνικά σαν μια αόρατη υπεροπτική θεά, σαν μια εσωτερική ανάγκη για έκφραση του ανείπωτου. Στο έργο του λογοτέχνη και εικαστικού εμφανίζονται σημάδια από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, απαραίτητοι κρίκοι της συνέχειας του χρόνου. Οι λογοτέχνες και εικαστικοί επιχειρούν (συνειδητά ή μη) να αναπλάσουν και να αντικατοπτρίσουν την επικαιρότητα –όσο το δυνατόν πιο πιστά– μέσα από το έργο τους. Οι λογοτεχνικές και εικαστικές διαδρομές, μολονότι διαφοροποιούνται ανάλογα με τον δημιουργό και τις ιδιαίτερες συνθήκες της εποχής του, συγκλίνουν σε ορισμένα σημεία, αφού οι ανωτέρω παράγοντες-πηγές έμπνευσης είναι κοινοί.
-------------------------------------
L’Antiquité grecque a profondément influencé et fourni de précieuses sources, principalement aux écrivains et aux artistes grecs et français du XIXe siècle, époque où le mouvement spirituel romantique dominait. La riche mythologie grecque constituait un réservoir fondamental. Durant la période des Lumières néo-helléniques, une relation de coopération et d’échange s’est développée avec les représentants correspondants des Lumières françaises et, plus généralement, avec l’intelligentsia française. Selon l’écrivain argentin Jorge Luis Borges, ”la poésie est l’expression de la beauté, par des mots savamment tissés”. C’est ”la poésie du coloris, de la couleur, poésie sonore; quelle poésie dans ce paysage!” (Delacroix, Journal, 1863). Le choix des mots justes, parfois de néologismes de l’auteur, crée chez le lecteur des images variées, capables de susciter des émotions profondes, voire de le troubler, tout en faisant de la poésie un miroir lucide des événements socio-politiques de la société de l’époque. La nature occupe une place prépondérante dans la poésie grecque, s’alliant ou s’opposant aux humeurs, positives ou négatives, de l’invincible Temps, et influençant de manière décisive le destin des protagonistes. La création (littéraire et visuelle) est le résultat complexe et magique de la personnalité et de l’idéologie du créateur, de ses expériences personnelles et collectives, de l’époque où il crée des œuvres, mais aussi d’une inspiration insondable qui surgit soudain telle qu’une déesse invisible et majestueuse, telle qu’une nécessité intérieure d’exprimer l’indicible. Dans l’œuvre de l’écrivain et de l’artiste visuel, des signes du passé, du présent et du futur apparaissent, des maillons essentiels de la continuité temporelle. Ecrivains et artistes visuels s’efforcent (consciemment ou non) de recréer et de refléter le présent –aussi fidèlement possible– à travers leur travail. Les voies littéraires et visuelles, bien que différentes selon le créateur et les spécificités de son époque, convergent en certains points, car les facteurs-sources d’inspiration sont communs.