Ο ερχομός της Λώρας στην επαρχιακή πόλη έκανε αίσθηση. Ψηλή και όμορφη, με την αχλή ενός σκοτεινού παρελθόντος να την τυλίγει, κληρονόμος πια της πλούσιας γριάς, όλοι γι’ αυτή την περίεργη νιόφερτη μιλάγανε στα καλύτερα σαλόνια, αλλά και στα φτωχόσπιτα.
Και αυτή, παρόλη την επισφαλή κοινωνική της θέση, ήταν δυναμική και μοντέρνα και δεν δίσταζε να εκφράζει αντισυμβατικές απόψεις. Τάραξε τα νερά κι έφερνε έναν αέρα επαναστατικό στη συντηρητική κλειστή κοινωνία της επαρχίας. Κάτι τα ακούσματα στο σπίτι του πατέρα της, κάτι τα δυο χρόνια στην πρωτεύουσα που τα ήθη και οι πολιτικές απόψεις άλλαζαν με γρήγορο ρυθμό, την είχαν κάνει ικανή να εκφράζεται ανοιχτά για τα «πιστεύω» της και να μην κάνει πίσω, όταν μιλούσαν οι άντρες.
Άκουγε Θεοδωράκη, ψήφιζε Γιώργο Παπανδρέου και υπερασπιζότανε την ισότητα ανδρών και γυναικών. Διάβαζε Χεμινγουέι και Όσκαρ Ουάιλντ και είχε μια μικρή βιβλιοθήκη στο δωμάτιό της. Από εκείνη δανείζονταν τα λίγα παιδιά της γειτονιάς, που τους άρεσε η λογοτεχνία.
Και μίλαγε στη δημοτική χωρίς να σέβεται την καθαρεύουσα. «Φτιαχτή γλώσσα των τάχα μου αριστοκρατών» έλεγε, «ο λαός δεν μιλάει έτσι, μόνο στο σχολείο ταλαιπωρούνε ακόμα τα παιδιά».