Ποια είναι η θέση της γυναίκας στην ύστερη αρχαιότητα και στο πρώιμο Βυζάντιο; Πώς θεολογεί ο Κύριλλος Αλεξανδρείας αναφερόμενος στο φύλο της γυναίκας; Είναι ο λόγος του ύμνος ή κόλαφος για το θηλειών γένος; Ευθύς, εξαρχής, οφείλουμε να σημειώσουμε πως η ανθρωπολογία του είναι διασταλτική. Η φύση της γυναίκας διαστέλλεται καισαρικά προς τη φύση του ανδρός. Υπολείπεται και δευτερεύει καθαρά στο επίπεδο της νόησης και της αντιληπτικής ικανότητας. Η γυναίκα υποβαθμίζεται στη θεολογία του Κυρίλλου και η υποβάθμιση αυτή μοιάζει να είναι η ίδια που πληθωρικά απαντά τόσο στον αρχαιοελληνικό όσο και στον ρωμαϊκό κόσμο. Πρόκειται για έναν κόσμο ‘’ανδρικό’’, στον οποίο η σοβαρότητα, η σωφροσύνη, το μέτρο, η αρετή, η σοφία και η αρχή προσιδιάζει στον άνδρα, όταν η αμετροέπεια, η αφέλεια, η αδυναμία – σωματική και νοητική – και η υποταγή εμπρέπει στη γυναίκα. Η λέξη ανδρεία στην κλασική φιλοσοφία αλλά και στη ρωμαϊκή εποχή είναι συνώνυμη με την αρετή. Έτσι η γυναίκα για να ξεπεράσει την εγγενή της Infirmitas, όπως υποστήριζαν οι νομικοί στην αυτοκρατορική Ρώμη, πρέπει να απεκδυθεί την αμαρτωλή θήλεια φύση της, να αποβάλει τον μαλακό νου της και να ενδυθεί τον «κρείττονα κατά πάντα, αρσενικό και αεί εν τοις αγαθοίς διεγηγερμένον νου». Με αυτή την ‘’ανδρική’’ αλλοίωση η γυνή καθίστατο σώφρων και συνετή και στις τρεις παραδόσεις που μελετάμε στα όρια του βιβλίου αυτού, την αρχαιοελληνική, τη ρωμαϊκή και την πατερική. Καλλίστη έκφραση των ύμνων που τής επιδαψιλεύουν οι συγγραφείς είναι ο ανδρισμός της. Αυτή την άγρια, ‘’ανδρική’’ αλλοίωση του προσώπου της γυναίκας που παραμόρφωνε και ουσιαστικά αφάνιζε το πρόσωπό της, όπως συνέβαινε με τη ρητορική του αρχαίου κόσμου, επιχειρούμε να καταδείξουμε με τη Νέα του Παρθένη που επιλέγουμε ως εξώφυλλο του βιβλίου μας. Από αυτή τη ρητορική του αρχαίου κόσμου επηρεάζεται σφόδρα ο Κύριλλος Αλεξανδρείας και οι λόγοι αναλύονται και παρουσιάζονται σε κεφάλαια εν εκτάσει.