«Εξαφανίστηκε. Η Τζούλια με εγκατέλειψε. Πλέον για τα καλά, νομίζω. Έφυγε σιωπηλά υπό την κάλυψη της νύχτας. Ο μόνος τρόπος να μην την ακολουθήσει κανείς. Τη σκέφτομαι να βγαίνει μέσα στη νύχτα, να καίγεται σαν κερί, να σβήνει ίσως. Δεν θα μάθω ποτέ πού. Δεν θα μάθω ποτέ πριν από πόσο καιρό. Αυτό ήταν το δωμάτιο της Τζούλιας. Άφησε φούστες κρεμασμένες στην ντουλάπα, τις πολλές φούστες που της αγόρασα, φαρδιές, πλισέ και αχιβαδωτές. Τις δοκιμάζω τη μία μετά την άλλη. Μερικές φορές πολλές φούστες μαζί. Φούστες σε διάφορα χρώματα, εμποτισμένες στο άρωμά της, στα μυστήριά της, φούστες κεντημένες με άνθη και πεταλούδες και μικρά ψάρια που πετάγονται ανάμεσα απ’ τα φύκια της θάλασσας. Οι φούστες της με ησυχάζουν, με ηρεμούν. Όποτε είμαι έτοιμος να σπάσω τα παράθυρα ή να βάλω φωτιά στο σπίτι, οι φούστες της πάνω στα πόδια μου θροΐζουν και με παρακαλούν.»

Έτσι ξεκινάει αυτή η παράδοξη, σκοτεινά πνευματώδης νουβέλα, όπου ένας αλλόκοσμος επόπτης παρακολουθεί, σε μόνιμη σύγχυση, την πορεία μιας νεαρής γυναίκας προς την ενηλικίωση. Τι είναι αυτό το πνεύμα; Όχι απλώς ένα αφηγηματικό εγώ αλλά κι ένας χειριστής από ψηλά (όχι πάντως άγιος), με καθοδηγητική παρουσία, ηδονοβλεπτική μέχρι το κόκαλο, που παραμένει ωστόσο άγνωστος στην ίδια την Τζούλια. Γι’ αυτήν, από την άλλη, το πνεύμα γνωρίζει ταυτόχρονα πάρα πολλά και πολύ λίγα, καθώς η συναισθηματική, σωματική και σεξουαλική της ύπαρξη δεν μπορεί παρά να είναι γρίφος, οσοδήποτε γοητευτικός, για έναν άφυλο καθαρό νου.

Οι δυο τους αποτελούν ένα αταίριαστο ζευγάρι προορισμένο εξαρχής ν’ αποτύχει, έστω κι αν τα βγάζουν πέρα όπως-όπως με παιδικές δοκιμασίες, δύσκολους γονείς, ροζ συνολάκια, χορούς και χτυποκάρδια. Έπονται ο έρωτας κι ο γάμος, όχι κατ’ ανάγκη μ’ αυτή τη σειρά, κι εκεί όλα αρχίζουν πραγματικά να στραβώνουν.

Αδημοσίευτη πριν από την αυτοκτονία της Σούζαν Τάουμπες το 1969, η νουβέλα αυτή, που συνοδεύεται από εννέα διηγήματα, είναι μια απαράμιλλη αλληγορική διερεύνηση της διττής συνείδησης μιας γυναίκας, και μαζί ένα αριστούργημα της λογοτεχνίας του γκροτέσκου – προϊόν ενός «αυθεντικού ταλέντου», όπως είπε ο Σάμιουελ Μπέκετ στον Γάλλο εκδότη του, «γεμάτο ερωτικές πινελιές που διαθέτουν ένταση και ωμή γλώσσα», ένα βιβλίο που «θα ξαναδιαβάσω».