Άνθρωποι-δεντράκια, που προσπαθούν να κρατηθούν όρθιοι στην ισόβια διάρκεια του κόντρα καιρού.
Άνδρες που έρχονται αντιμέτωποι με την ανασφάλεια, τη ματαίωση και την απώλεια.
Γυναίκες που βιώνουν τη μοναξιά και την απόγνωση κι άλλες που κυνηγούν την ουτοπία.
Μητέρες υπερπροστατευτικές κι άλλες αμήχανες ή κλεισμένες στον εαυτό τους.
Γιαγιάδες τρυφερές και αγαπησιάρηκες κι άλλες κάπως παρεξηγημένες.
Γιοι και κόρες που υφίστανται τις συνέπειες της γονεϊκής συμπεριφοράς ή που προσπαθούν να ξεφύγουν με όχημα την κατανόηση και τη συγχώρεση.

Δεκαεννιά διηγήματα, που διανύουν τριάντα και κάτι χρόνια, γραμμένα το καθένα με διαφορετική τεχνοτροπία, γλώσσα και δομή. Με το κωμικό ή σουρεαλιστικό στοιχείο να εναλλάσσεται με το δραματικό και κάποιες φορές με τη συγκίνηση.

Παρήγγειλε καπουτσίνο κι εγώ διπλό εσπρέσο. «Η ζωή είναι ωραία» σκέφτηκα. Ήµασταν έξι µήνες µαζί, ευτυχισµένοι και ερωτευµένοι. Ετοιµαζόµασταν µάλιστα να συγκατοικήσουµε. Ζητήσαµε και δύο αρµυρές κρέπες. Ξαφνικά εµφανίστηκε ένας κουστουµαρισµένος άνδρας. Ήταν ακαθορίστου ηλικίας κι έτρωγε, λαίµαργα, κρουασάν σοκολάτας. Όταν τελείωσε, έβγαλε από την τσέπη του ένα βρόµικο µαντίλι, σκουπίστηκε, ξερόβηξε και φώναξε τρεις φορές ρυθµικά: «Έξω οι βλάχοι απ’ την Αθήνα! Έξω οι βλάχοι απ’ την Αθήνα! Έξω οι βλάχοι απ’ την Αθήνα!» Κι έφυγε τρέχοντας.