Τον κυρίευσε ξαφνικά το κενό. Όλο του το κορμάκι συρρικνώθηκε, ρίγησε, κι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε πως θα ήταν για πάντα μόνος. Μια φοβερή αγωνία άρχισε να ανεβαίνει από χαμηλά στην κοιλιά του. Κόντρα στο φως, διέκρινε το σκοτεινό πρόσωπο του Κέιχιλ, ένιωσε τον θάνατο να τον πλησιάζει, πολύ απειλητικά! Ένιωσε τη ζεστασιά του ήλιου στο μάγουλό του, τη θανατερή του αρμονία, την ομορφιά του. Του ’ρχόταν να βάλει τα κλάματα. Έπειτα, σαν να χάθηκαν ξαφνικά τα πρόσωπα των στρατιωτών και των νεαρών γελαδάρηδων που τον περιτριγύριζαν. Το χέρι του αναζήτησε το όπλο και εκείνος τράβηξε τη σκανδάλη.

O συγγραφέας για το βιβλίο του:
Δεν υπάρχει τίποτα πιο αινιγματικό από ένα πορτρέτο. Πριν από πέντε ή έξι χρόνια, έπεσα πάνω στη φωτογραφία που εικονίζεται σήμερα στο εξώφυλλο του βιβλίου. Μια νέα γυναίκα και ένας νέος άντρας μάς κοιτούν με θαυμαστή αδιαφορία.
Η νέα γυναίκα κρατά ένα περίστροφο που δεν είναι ένα οποιοδήποτε αντικείμενο, αλλά ένα όργανο που απελευθερώνει μέσω της βίας από τη δουλεία της εργασίας. Ο νέος άντρας και η νέα γυναίκα απειλούν εμάς, τους τίμιους ανθρώπους.
Γράφοντας για τη ζωή του Μπίλι δε Κιντ και των συντρόφων του στη δυστυχία, θέλησα να φωτίσω αυτή την αναίδεια, να ανακαλύψω τι φανερώνει και τι συσκοτίζει. Αναρωτήθηκα αν η ψυχή ενός φτωχού εξωμότη, ριγμένου στους δρόμους παρά τη θέλησή του, περικλείει μέσα της όλα τα μυστήρια του κόσμου.
Ξεψάχνισα τη ζωή του Κιντ, την τρώγλη του στη Νέα Υόρκη όταν ήταν παιδί, τον θάνατο της μητέρας του, τις πρώτες του μικροκλοπές, και, ξεκινώντας από τη μύχια ιστορία του, από τη ζωή ενός φτωχού μικροκακοποιού, έπεσα άθελά μου στη μεγάλη λεωφόρο της ανθρώπινης ιστορίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι μεγάλοι γαιοκτήμονες των Ηνωμένων Πολιτειών κάλεσαν ορδές ληστών για να εκδιώξουν τους Ινδιάνους από τα εδάφη τους, να κατακλέψουν τους αγρότες και να απομακρύνουν τους μικρούς καταληψίες. Αναρίθμητοι desperados έγιναν οι απαραίτητοι συνεργοί τους σε μια πρωτοφανή συσσώρευση πλούτου. Πολύ γρήγορα, όμως, η εξουσία συγκροτείται και οι δικηγόροι της πρωτεύουσας, οι μεγιστάνες της Σάντα Φε, μακριά, πολύ μακριά από τις διαμάχες των μικροκακοποιών που βρίσκονταν στην υπηρεσία τους, οργανώνουν τις πρώτες εκλογές. Με το που γίνονται γερουσιαστές ή κυβερνήτες, δεν χρειάζονται πια τις συμμορίες των παρανόμων που είχαν προσλάβει για να επιβάλουν τον τρόμο και να συσσωρεύσουν τα πλούτη τους. Σε αυτή την περίφημη φωτογραφία, λοιπόν, αυτό που αναγνωρίζουμε στα μάτια της νέας γυναίκας και του νέου άντρα, που φαίνονται τόσο άνετοι, είναι η νιότη τους που σπαταλιέται μάταια. Όπως αυτοί, έτσι και ο Μπίλι δεν θα κερδίσει τίποτα από την ελευθερία του και θα πεθάνει νέος και φτωχός, στα είκοσι ένα του χρόνια. Θυμάστε το επαναστατικό σύνθημα «Ελευθερία ή θάνατος»: αυτό ίσως να ήταν το μυστικό τους έμβλημα.