Μια πόλη χωρίς το πράσινό της μοιάζει με σώμα χωρίς ανάσα. Η Θεσσαλονίκη κουβαλά στην καρδιά της ένα τραύμα – τον χώρο της Διεθνούς Έκθεσης – που για δεκαετίες συζητιέται: πάρκο ή τσιμέντο; Στις σελίδες αυτού του συλλογικού τόμου, είκοσι τέσσερις συγγραφείς, ποιητές και ποιήτριες αφουγκράζονται την ιστορία αυτού του τόπου και τον μεταμορφώνουν σε λογοτεχνία.

Άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε με τρυφερότητα ή οργή, άλλοτε με μνήμη και άλλοτε με όραμα για το μέλλον, οι ιστορίες αυτές μιλούν για τη σχέση μας με τα δέντρα, το νερό, τα πουλιά∙ για τον αγώνα ενάντια στην αστική ερημοποίηση∙ για την ανάγκη μιας πόλης να ξαναβρεί τις ρίζες της.

Από την πικραλίδα που σκορπίζει σπόρους ευχής, μέχρι τα δέντρα που φεύγουν μια νύχτα απ’ την πόλη∙ από τους αγώνες ανθρώπων που διεκδικούν σκιά και κοινόχρηστους χώρους, μέχρι τη σιωπηλή συντροφιά ενός κυπαρισσιού∙ από τις απώλειες της κλιματικής κρίσης μέχρι την ελπίδα μιας κοινής ανάσας, η συλλογή αυτή υφαίνει μια μεγάλη, πολυφωνική αφήγηση.

Το Πάρκο της ΔΕΘ γίνεται σύμβολο: της επιθυμίας για χώρο δημόσιο, πράσινο και ελεύθερο∙ της ανάγκης για μνήμη και μέλλον που συνυπάρχουν. Και το συλλογικό έργο «Όταν φύσηξε η ευχή» – είναι η υπενθύμιση ότι η αλλαγή αρχίζει από τη φαντασία, τη φωνή και τη σύμπραξη.

Με πρωτοβουλία της Σύμπραξης ΟΛΗ η ΔΕΘ ένα Πάρκο