Στις 27 Φεβρουαρίου 2020 τούρκος αξιωματούχος δήλωσε πως «η Τουρκία δεν θα εμποδίσει τους πρόσφυγες να φτάσουν στην Ευρώπη από ξηράς ή μέσω θαλάσσης...». Η δήλωση αυτή σηματοδότησε μια εκτεταμένη συνοριακή κρίση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία ξεκίνησε από τα χερσαία σύνορα του Έβρου και επεκτάθηκε στα νησιά του νοτιοανατολικού Αιγαίου, με την εξώθηση στα σύνορα διά της βίας ή της διασποράς ψευδών ειδήσεων περί ανοικτών συνόρων χιλιάδων προσφύγων, με σκοπό την άσκηση πίεσης στην Ελλάδα και κυρίως στην Ε.Ε. Η εργαλειοποίηση αυτή των προσφύγων από την Τουρκία αντιμετωπίστηκε με μια συνθήκη στρατιωτικοποίησης και παρα-στρατιωτικοποίησης των συνόρων και με αναστολή της Σύμβασης της Γενεύης για τους πρόσφυγες. Όσοι/ες δεν επαναπροωθήθηκαν, συνελήφθησαν και δικάστηκαν σε συνθήκες έκτακτης δι-καιοσύνης, με παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων τους, σε υψηλές ποινές φυλάκισης. Το βιβλίο πραγματεύεται το ζήτημα της «διπλής εργαλειοποίησης» και της αντιμετώπισης με όρους έκτακτης δικαιοσύνης των προσφύγων που εισήλθαν στη χώρα κατά τη διάρκεια της
συνοριακής κρίσης από τα χερσαία σύνορα του Έβρου. Παρουσιάζει τα αποτελέσματα έρευνας που διεξάχθηκε το 2022 με τη χρηματοδότηση του Κέντρου Έρευνας για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες και βασίζεται στη μελέτη ποινικών δικογραφιών και σε συνεντεύξεις με πρόσφυγες που αντιμετωπίστηκαν ταυτόχρονα ως εξαθλιωμένα-δύστυχα και εργαλειοποιημένα υποκείμενα και ως όπλο-εχθρός στο πλαίσιο ενός «υβριδικού πολέμου».