«Η ψυχανάλυση πρέπει να παραμένει πολιτικά ουδέτερη». Αυτή η γραμμή, που αποδόθηκε στον Φρόυντ, έχει ανοίξει τον δρόμο ώστε να επιστρατεύεται στις μέρες μας η ψυχαναλυτική γνώση για την υποστήριξη των πιο αντιδραστικών θέσεων - ενάντια στο φύλο, στα αντιαποικιακά και στα κοινωνικά κινήματα. Είναι επίσης ένας τρόπος ώστε να ξεχαστεί ένα ολόκληρο κομμάτι της ιστορίας του κλάδου, και μαζί με αυτό η επαναστατική του παρακαταθήκη. Πέρα από την πολιτική των σχολών, η ιστορία της ψυχανάλυσης από το 1917 μέχρι το 1970 γράφεται σε μεγάλο βαθμό από την πολιτική στράτευση μιας μεγάλης μερίδας αναλυτών και από τις πρακτικές που επινόησαν μέσα από έναν αστερισμό δομών, οι οποίες, για τουλάχιστον μισό αιώνα, συνηχούσαν η μία με την άλλη. Πρακτικές που υποδηλώνουν ένα διαρκές άνοιγμα της ψυχανάλυσης στην Ιστορία και τις πολιτικές της. Επιστρέφοντας σε ορισμένες από τις πιο πολιτικοποιημένες στιγμές της ιστορίας της ψυχανάλυσης, ο Gabarron-Garcia εξετάζει πώς διαμορφώθηκε η πεποίθηση της πολιτικής ουδετερότητας της ψυχανάλυσης και αναδεικνύει ταυτόχρονα μια αδιάκοπη γενεαλογία πολιτικών ψυχαναλυτικών πρακτικών: από τη ψυχαναλυτική δομή για παιδιά της Βέρα Σμιτ στην επαναστατική Ρωσία, στον Ράιχ, στον Τοσκιεγιές, στη Λα Μπορντ και στο ρηξικέλευθο εγχείρημα της Σοσιαλιστικής Κολεκτίβας των Ασθενών στη Χαιδελβέργη της δεκαετίας του 1970.