Γιατί οι ΗΠΑ και οι άλλες δυτικές οικονομίες έχουν χάσει την παλιά τους δυναμική;

Γιατί η αποβιομηχάνιση στον δυτικό καπιταλισμό δεν μπορεί να ανακοπεί όσο κυριαρχεί το χρηματοπιστωτικό μοντέλο;

Είναι η σύγκρουση ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Κίνα ένας ανταγωνισμός ανάμεσα σε δύο υπερδυνάμεις ή εκφράζει την αντίθεση ανάμεσα στη χρηματοοικονομική και τη βιομηχανική οικονομία;

Ο Michael Hudson επιχειρεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα περιγράφοντας τη μετάλλαξη του «βιομηχανικού καπιταλισμού» της εποχής του Μαρξ σε «χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό» της σημερινής εποχής. Αν ο βιομηχανικός καπιταλισμός επεδίωκε να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του κεφαλαίου ελαχιστοποιώντας τους μισθούς προς το εργατικό δυναμικό του, ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός επιδιώκει να καταβάλλουν οι εργαζόμενοι το μεγαλύτερο δυνατό μέρος των μισθών τους για να εξυπηρετούν χρέη και να αγοράζουν βασικές ανάγκες (στέγαση, υγεία, εκπαίδευση, ασφάλιση κ.λπ.) οι οποίες παρέχονται πλέον από μονοπώλια. Αυτή η μετατόπιση έχει τεράστια σημασία καθώς αποσπάται όλο και μεγαλύτερο μερίδιο από την παραγόμενη υπεραξία στη βιομηχανία ώστε να συγκεντρωθεί σε μια αυτοτελή λειτουργία συγκέντρωσης, σε ακίνητα, μετοχές και ομόλογα, έξω από την παραγωγική διαδικασία. Εδώ όμως βρίσκεται και η ρίζα της αδυναμίας του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού.