Σε μια εποχή όπου ο θόρυβος κορυφώνεται και ο χρόνος μοιάζει να τελειώνει, το βιβλίο «Τα χαϊκού του ύπνου» ανοίγει έναν μικρό, φωτεινό διάδρομο προς τη σιωπή και την άκρη του ονείρου. Ο ποιητής Χρήστος Τζιώκος υφαίνει 111 χαϊκού (συν 1 μοναδικό χαϊκού του Νίκου Χολέβα Sensei) με ακρίβεια και λεπτότητα, σύντομα όσο μια ανάσα, ακολουθώντας την παραδοσιακή φόρμα των 17 συλλαβών (5-7-5). Κάθε τρίστιχο μοιάζει με ψίθυρο λίγο πριν την έλευση του ύπνου, του ατομικού αλλά και του συλλογικού. Μια αδέσποτη σκέψη, ένα αστραπιαίο όνειρο, μια ανάμνηση που φτερουγίζει και χάνεται. Στο αμέσως επόμενο βλέμμα, η εικαστικός Μαρία Λούβαρη συναντά τα ποιήματα με 34 ζωγραφιές εμπνευσμένες από την ελληνική φύση: άνθη που ανασαίνουν φως, μικρά ζώα που μοιάζουν να άκουσαν το μυστικό του κόσμου, δέντρα που κουβαλούν τη σοφία του ανέμου, βουνά που υψώνονται σαν σιωπηλοί φύλακες των ονείρων. Οι εικόνες της δεν συνοδεύουν απλώς τα χαϊκού· τα ερμηνεύουν, τα αγκαλιάζουν, τα αφήνουν να καθρεφτιστούν και τελικά δημιουργούν ένα παράλληλο μονοπάτι μέσα στο βιβλίο. «Τα χαϊκού του ύπνου» είναι ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται βιαστικά. Ξεδιπλώνεται όπως ο χρόνος, όταν κυλά αβίαστα. Κάθε σελίδα είναι και μια μικρή παύση όπου ο αναγνώστης μπορεί να σταθεί, να παρατηρήσει και να ακούσει τον εσωτερικό του ρυθμό. Με την απλότητα του χαϊκού και τη γαλήνη της ζωγραφικής, το βιβλίο αυτό αποτελεί μια τρυφερή υπενθύμιση: ότι η ομορφιά της φύσης και η ομορφιά της σκέψης μπορούν ακόμη να συνυπάρχουν και να αναπνέουν η μία μέσα στην άλλη.